böyleyken böyle

2012-01-11T23:46:00.002+02:00

göz göre göreyse de kalp dayana dayana olmuyor işte o.
sanki taş yutmuşum, sanki dağları yutmuşum.
sanki içten içe boğulmuşum da yaşayan bir ölü olmuşum.

birDENbire: böyle gelmiş, böyle gider..

2012-01-11T23:36:00.004+02:00

kızamayacağın birini tanımıyor musun?
aklın sürekli otobüslerde uçaklarda arabalarda, aklın sürekli uzaklarda mı?
istediklerin- ya da en azından bir zamanlar çok ama çok ama çok istemiş oldukların- elindeyken, yanındayken, karşındayken, seninleyken dahi aklın bir başka şeyde mi?
şarkılar yetiyor mu bazen, sonra aynen o şarkılar az mı?
her hikayede senden bir parça mı var, her söze - her duyguya - her melodiye - her renge- her tribe adapte mi oluyorsun birden bire, kolayca, saçma sapan?
olmadık acılar olmadık ağrılar mı bitiveriyor vücudunun bilimum köşelerinde?
itirafları erteliyor musun?
özeniyor musun?
özlüyor musun?
unutmaya çalıştıklarını hatırlarken aklında tutman gerekenleri unutuyor musun duyar duymaz? görür görmez? yaşar yaşamaz?
sular seni mi çağırıyor, sanki dağlar da, ve sanki ufuk?
gözün mü dalıyor, beynin mi duruyor, ellerin mi hissizleşiyor, kalbin mi acıyor bazen küçücük ve gereksiz gereksiz nedenlerle?
hani sen gençken, hani sen hayalperestken, hani sen başkayken, hani sen hani hakikaten senken.......?
kimseye hiçbir şey kanıtlamak zorunda değilken, kimseden kanıtlar beklemezken.......
gözlerin kupkuru, için rahat, kafan çok hafifken......
hani sen uçarken nerdeyse, nerdeyse uçtuğuna yemin edecekken...........................!

o zaman ya sopalıksın, ya da olman gerekenden bambaşka bir yerde, olman gerekenden bambaşka şeylerle. olman gerekenden, olmak istediğinden olmayı hayal ettiğinden bambaşka bir şekilde.

geri sayım, ama neye?

2011-12-22T10:51:00.003+02:00

manen, kapasitemin sınırlarını zorluyorsun. sen sen sen sen sen sen.. hepiniz.
bir yan yön bulup güzel, sende bile, tutunmak istiyorum artık, olmuyor.
ateş gibi komplolarla çevrelenmiş hissediyorum ve bu çemberden acısız çıkış imkansız görünüyor.
ya burda kalıp bunalıcam, ateş basacak mütemadiyen (ve her nedense, bu çember samimiyet ve dürüstlüğü temsil edenden farklı olarak gittikçe daralıyor) sıkılıcam, yeter diyicem kim bilir kaçıncı kez. ve sonunda isyan edicem sözel yüzel davranışsal. her türlü.

hayatımı alanlara bölmek, artık reflekssel olarak, ve her alanda beni zorlayan(lar)a rastlamak canıma yetmek üzere.

ne olacaksa olsun ne kopacaksa kopsun ne bitecek ve ne başlayacaksa.
bu gerilim beni herşeyden çok etkiliyor, beter ediyor.

iyi veya kötü, yaşayanacak neyse, nolur olsun bitsin artık.

gazete manşetlerinde birilerinin vereceği olası yorumları görür gibiyim şimdiden: "onu son zamanlarda çok yalnız bırakmıştık, keşke..."

çok çok az az.

2011-12-01T15:32:00.005+02:00

katettiğin her metrenin her anın sonunda arkana dönüp bakarsan o anı tatmış değil, günlük yazmış oluyorsun. günlük yazmak için yaşanmaz.

özlemle mutsuzluk doğru orantılıysa, ki öyle olduğuna bahse giriyorum şimdi, (ve bunu sen de biliyorsun ki (hiç değilse bu konuda, işte sonunda..) kazanan benim!) herşeyin eskiden ne denli güzel olduğunu farkedip durmanın, bunu dillendirmenin, anımsamanın, hissetmenin, düşünmenin.. beni tedirgin etmesi çok mu abartılı?
aptal a sor, o da söylesin herkesin verebileceği cevabı.

kendini götüreceğinden sebep herhangi bir noktasına evrenin, o kendisi için çıldırdığın potansiyel kaçış işe yaramayacak.
çevre denen ve dünyanın en boktan anlarını yaşatma potansiyeline sahip şey hariç tutula.

yani; yine, yeniden.

no (great) surprises - just as usual.

dokuzkat

2011-11-24T15:29:00.002+02:00

"beni kontrol etmiş, gözetlemiş, izlemiş ve değerlendirmiş.
SEN KİMSİN Kİ!"

en sevdiğim kediler gibi kayıplara karışmak üzere daldığım bir çıkmaz sokağın başında o gün hiç çalmayan telefonumda kayıt altına alınmış (itirazım var hakim efendi) eski zaman sözcüklerine bakıyordum. "sonsuza kadar" gibi şeyler hani, bilirsin.
çoktan kapatılmış kapıların ardında bir zamanlar, adıma ne olduğuna dair kelimeler, benzetmeler, ifadeler, hisler, planlar vesaireler.
rol yapıyordum.
çok iyi bir oyuncu*y-d-um zira. yüzbinlere çalıyor gibi bestelerimi, annenden isteyecek gibi seni, herkesin önünde "bişeyde en iyi" ödülü alıyor gibi falan.. öyle heyecanlı.
inandırdığım şeylere ben de inanınca ortada ne yalan ne suç, yanlış birşey kalmıyor sanıyor ya hani insan, ben de alabildiğine masumdum, tahmin edeceğin gibi.

planlara ben de gülüyorum, tanrı'ya paralel..
bugün sonmuş gibi yaşıyorsam da, bu bugünün son günüm olmasını istediğimden değil.
arada uçurumsal bir fark var, sen de artık lütfen farkına var.

2011-11-04T14:12:00.001+02:00

olmayacak duaya amin demekteki tek sebep: çok istemek.

gelirgeçer

2011-10-31T20:22:00.003+02:00

bir fotoğrafa bakıp gülümsüyorsun, sana eski şekerli pespembe günleri hatırlatmasından sebep.

burnunda vanilya kokuları, dilinde çikolata tadı.

bugün o günden miller seneler hatıralar uzaktasın ve ne kadar zorlasan da o halinle düşünemiyorsun kendini.

nasıl hissediyordun?

neler hayal ediyordun?

canını sıkan neydi, ya mutlu eden şey seni?

ne yemeyi severdin, neler dinlerdin, nerelere giderdin......

sokakta bugs bunny dansı yapabildiğin zamanlar, klasik iyte dönüşü, bomboş ve eski ve kırmızı bir eshot otobüsünün arkasında sörfe kalkıştığın akşam sarhoş muydun, hatırla.

çimlerin üzerinde dans ederken kimsenin, hele hele O'nun ne düşündüğünü zerre umursamadığın zamanlar hani?

"buralardan gideceğim". gittin.

"herşeyi düzelteceğim". düzelttin.

"birini çok seveceğim". sevdin.

peki.. şimdi?

pattes aşağı pattes yukarı

2011-10-11T16:25:00.003+03:00

katiyen deşifre edemeyeceğim (yok yeeee) o sayıyı en son 3 sene önce göstermişti tartı ibresi.
"kendimi kısıtlamayayım ama ayı gibi de yemeyeyim bir de spor yaptım mı heeehhh oldu bu iş" konulu, kiloda 3 ay öncesine dönüş maksadıyla, herşeye dikkat ettiğim 3 haftalık dönem sonunda şaşkınlıkla karışık hüsranlardan şaşkınlıkla karışık hüsran beğen(me)dim o da "yok artık ya..:s (bu noktada S surat sonsuza gidiyor)" oldu.
bambaşka hisleri, bambaşka hayalleri, bambaşka yaşam koşulları ve bambaşka daha birçok şeyi olan ve fakat benzer bir tek amacı (HADİ KİLO VEREK!) paylaştığım işteki oda arkadaşımın gazına geldim ve en yakın dostumun bir hafta süresince pattes olacağı "patates diyeti rulez" isimli saçmasyon haftaya başladım dün.
hedef 3500 gram!
kaynak, internet.
diyet bir hafta sürüyor.
vadedilen erime miktarı 4-6 kilo.
olay başlarda patates, patates ve patatesten ibaret, ve şu an bu süreci yaşıyorum iliklerime kadar (iliğim kurudu..)
sabah patatese bir günaydın ile başlıyorum güne, gözlerimi kaçırmak istiyorum ama nafile. her ne kadar karabiber, kırmızı biber, kimyon ve kuru dereotuyla süslense de, çekicilikte sınıfta kalan o haşlanmış patates kümesini üfleye üfleye (sıcak olmasıyla alakası yok, ki değil de), ıylaya ıylaya, bir nevi zorla yiyiyorken, saat 11:30 oldu mu, ondan beteri 16:00ya yaklaştı mı ellerim titreye titreye adını anar, hayalini kurar, "patteees" diye sayıklar halde buluyorum kendimi.
"hay bin patates!"*

bugün bende bu emekçilik, bu katlanmacılık, bu napalımcılık had safhadaysa, sebebi 5-6-7.nci günlerde sahne alacak etler, elma, mandalina ve yeşil salatadır, kayıtlara geçile.

yapılanı kadarıyla bir işe yaradı mı, orası bana kalsın ama şu anda,

part-time oruç kafasında çok şeyin kıymetini yeniden anladım bugün, en çok da ofisteki çekmecemde artislenen kuru kayısının.

"hangi mantığa hizmet?"i geç zira daha olur versiyonları denendi yukarıda bahsettiğim ve hiç konusunu açmadığım başka şekillerde.
sadece.. pazar günü ibredeki sayının 4le başlaması dileklerimle!!

bombok dönemler.

2011-08-22T13:55:00.003+03:00

yaş 30 yolun nesi, neresi?

huzursuzluk kemiricilerin en güçlüsü, en yorucusu, en çok kan, umut, sabır.. vs kaybettireni, en pisliği.
uzun zamandır kemiriliyorum ve fena halde yoruldum. canımdan bezdim (şimdi kağıt havluyum, AH NE KOMİK.)

gücümü neye saklayacağımı şaşırmış durumdayım, yaşama sevinci denen gaz kökleyiciyi nasıl canlı tutmalıyım onu da unuttum.

yapmacık ve yapışık şeylerle çevriliyim, onlara bazen insan diyesim dahi gelmiyor.
full negatif ortamlar, insanlar. tutunacak birkaç dalım var ve tüm gücümle onlara asılmam gerekiyor bazen, kopmasından korkuyorum.
midem bulanıyor, ruhum bunalıyor, içim sıkılıyor.

kimse görmüyor ve görenler de umursamıyor zaten.
her koyun kendi bacağından asılıyor da asılırken yardım edebilecekler, şöyle bir bakıp geçince çok can acııtıyor.

herşeyi bırakıp gidecek bir yer, dahası kendimde öyle bir güç bulsam; arkama bakar mıyım, şimdiki halim emin olamıyor.

2011-08-03T18:01:00.001+03:00

ilgi göstermesi için trip yemesi gereken, fırça çekilmesi icab eden, sitem bağımlısı insanlarla ne işim var benim?
elime ıslak bir odun alıp, dairemin yarı çapı yapasım geliyor.

astonisher!!

2011-08-03T10:22:00.007+03:00

hiçbir a/s/l? ye cevap vermeye tenezzülüm yok, tenezzülüm olsaydı dahi gücüm yok.
kendimi 85 yaşında gibi yorgun ve yolun sonunda hissediyorum bugün. "sen hiç 85 yaşında oldun mu ki 85 yaşında gibi hissedebileceksin?" diye soruyorsan, kapat çeneni.
yalnızca yorgunluk, yolun sonuna gelmişlik hissi değil 85yaşındagibihissediyorum un getirisi, bir de alabildiğine "boşvermişlik"; kapsamlı, sıkıntısız, alakasız, umarsız, ruhsuzca.
farkında olarak, ya da henüz farkına dahi varmayarak bıraktım kendimi bazı konularda rüzgarın yönüne. gözlerimi kapattım, gidiyorum çok da umursamadığım bir yere.

ellerim titriyor, işte! söylemiştim! 85 yaşına bastım ben! (fiziken gibi, beynen bazen, umuden.. "den den").
geceleri uyuyamıyorum, sabah çok erken kalkıyorum.
canım pek birşey istemiyor, bazense tatlı bir huzura dalıyorum.
gözlerim donuk, yüzüm asık, belki henüz başka birşey değil ama, kalbim biraz kırık.
bütün günü bir izmir sahilinde, plajda yatarak, güneşlenerek, Dvitamini zulalayarak, kendimi kumlara gömdürerek, sonra denize girip açıklara yüzerek geçiresim var.
birileri, minik minik çocuklar yakınımda dolaşsa da sesimi çıkarmayacağım, hatta kucağıma alıp kendinden şirinliklerine gülümseyebilirim bile. belki.

denemedim diyemem, yaptım işte, korktuğum şeyi başına getirttim birilerinin. ne farkeder, bihabermiş ya da bilgisiz..
ışığımı, yerimi, yönümü kaybettim, neyin güveniyle? bilmem.

bir zamanlar çok çok çok korkuttuğum biri, şimdi, kalbimi şişirip patlatacak gibi.

2011-08-01T14:15:00.003+03:00

kaybetmekten korkuyorum.

üzerinde yürüdüğüm yolu, yolu yürürken edindiklerimi, bu yolda sevdiklerimi, en çok da kendimi!

derin derin nefes alıyorum, sonra kısa kısa, biraz daha derin, ardından kısa. kendimi şaşırtıp içine sürüklendiğim nöbetten kurtulmak için.

ellerim, kollarım, en kötüsü beynim uyuşuyor. ben kendime, bedenim de olduğu yere sığmıyor, taşacak yer arıyorum.

uzak bir yerlere gitmenin ne anlamı kalacak böyle sürerse?

ne kadar uzak kurtaracak beni?

bir yerden verilen hazine başka yerden alınıyorsa/çıkarılıyorsa; VERMEYİN BANA HİÇBİRŞEY, İSTEMİYORUM.

older

2011-07-25T23:54:00.003+03:00

(rallide beni fena rezil eden ciciko.)

neyse, şimdi onu bırak. diyeceklerim var..

"istemiyorum, bırak peşimi" diyorum. sultan gibi istemiyorum.
hala aklımda bir yeri var, bütün o "yanılsamalar"ın. yanılsamalar olmasaydı ne olurdu, maziyi geçmişte bırakmak lazım biliyorum ama, MERAK EDİYORUM işte, çok merak ediyorum.
şu andaki tavır sistemimi çok değil yalnızca 4 sene önceki koca kafama koyabilseydim?

bilinmezliğe bir adım, bir adım daha.
böyle kaybolmuş gibiydin. sokakta oturup, en temiz kaldırıma, saatlerce kıpırdamadan-bak işte aynen öyle, gözlerin kızarana, kulakların patlayana kadar izleyerek. gözlemleyerek. keşkeleyerek. falan.............
sonra pirinç temizlerken bir pırlantaya rastlıyorsun (PİRİNÇ TEMİZLEMEK, ÖYLESİNE SIKICI). algın kamaşıyor, kalbin kütür kütür atıyor tıpkı taze bir karpuz gibi -koskocaman-, için yanıyor, ışığı gözlerine vuruyor, beynin uyuşuyor, ellerin titriyor, ne yapacağını şaşırıyorsun. işte tam öyle birşey. hayatının ENi, en en ennnnnnnnnnnn en en eni......... diyorsun, nereye koyacağını şaşırıyorsun, nasıl tutacağını. kaybederim diye ödün kopuyor.
sonra?
bir pırlantayla ne yapabilirsin?
bir pırlantayı ne yapabilirsin?
bir pırlantaya ne yapabilirsin?
sen de pırlanta da bilmiyor.

şimdi oturuyorum, sokakta, kaldırım temiz mi çok umursamadan.
gözlerim ve kulaklarım henüz acımıyor.
sanırım.

,22,

2011-07-22T00:02:00.000+03:00

dünyanın en güzel müziklerini dinliyormuşum gibi.
kaşık kaşık dondurma, çatal çatal waffle götürüyormuşum gibi.
mis gibi bir temmuz akşamüstüsü sıfır dalgalı bir denizde yüzüyormuşum gibi.
çok zor bi sınavda sınıftaki en iyi notu almışım gibi.
şahane birşey bulmuşum gibi.
kütür kütür bi karpuz dişler gibi.
yanıp sönmeli, civcivli, gürültülü bir yerde çılgınca dans ediyormuşum gibi.
elimde limonlu bira, saçlarımda hafif bir rüzgar dolanırken, en sevdiğim muhabbetler dönüyor gibi.
sımsıkı kotlar, nemli bulutlar, tatlı gülüşmelerle yürür gibi.
izmir semtlerinde yapılan serserilikler gibi.
koşmak gibi, squash oynamak gibi, bisikletle yokuş aşağı hızlanmak gibi.
öpmek gibi.
yıllar sonra eski bir dostla karşılaşmak gibi.
yatar yatmaz uyumak gibi.
sabah zıplayarak neşe manyağı sevinç yumağı hallerde uyanmak gibi sonra..

iki demek: sen demek, ben demek. hepsini toplayıp bire bölmek demek.
1: şahane, harika, muhteşem, süpsüper, inanılmaz, olağanüstü, harikulade, nefis, müthiş.. ve fakat..
(bir arttıran sensen) 2>>1.

b-day

2011-07-21T11:06:00.002+03:00

bir izmir plajında, bulutların altında, zor alınan nefeslerin arasında "keşke şu anda dursa zaman" diyen bir adama, kastedileni anlamaksızın, hakikaten merakla "neden ki?" dediğimi hatırlıyorum. o zamanlar kendimi dünyanın en çakallarınden, en iyi insan gözlemcilerinden, en süper anlam çıkaranlarından falan sanıyordum oysa.

eski günlerin hatrının bittiği bir nokta var. biz orayı geçtik. herkesin geçmişime kattığı güzelliklere paralel kredisi olsaydı kalbimde, sabrımda ya da hoşgörümde, ne yürür ne konuşur ne yemek yer.. hiçbişey yapamaz, yaşayamazdım harcadığım onca enerjiyle BOŞU BOŞUNA.

hiç okunmayacak satırlar, hiç söylenmeyecek sözler varsa samimiyet sınırlar çiziyor kendine.

eskiden.. ne güzeldi-li cümlelerin bir kotası var, sonuncuyu geçeli çok oluyor şekerim*, bilgine.

the way I feel

2011-06-23T23:24:00.005+03:00

uxbridge öğretisi - I

2011-05-26T00:02:00.003+03:00

uzun bir yolculuk, yanına aldığın ve geride bıraktığın insanlara dair, başka zamanlarda göremediğin gerçekleri gösterebiliyor.

your love alone is not enough*

2011-05-17T20:42:00.000+03:00

the fire, nam-ı diğer "!"

2011-05-14T10:42:00.002+03:00

yer çekimiyle yarışıyor kanıtlar.
tuzla buz ederim! ben onları yok edebilirim! gerekirse başka şehir(ler)de!
yüzümü teğet geçen vanilya kokulu bir rüzgar ve birini diğerinin ötesine koyarken aklımda 2009 karesi, insanoğlu.. NERDEN NEREYE.
mecazen olması gerekenler gelirken katı ve somutça başıma, kulağımda en sevdiğim melodi, İŞTE BEN BEN OLDUĞUM YERDEYİM.
on yıllar sonrasına ışınlanmış gibi eminim, bizzat kendim görmüş gibi!?..
sebebini araştırmak sebepli bitaplığa (eksi)terfiden ziyade vururum kendimi yollara, yollar kum gibi, yollar su gibi, üzerime çıkıp beni ve dahilimdekileri yok edecek gibi.
gelmek > dönmek.
setler çekilmek için değil mi?

bulutsuz günler!

2011-05-10T15:23:00.003+03:00

daralan kıstaslar tahammül sınırımda dolaşıyor, sınır dışı etmek istiyorum belki SONSUZ umarsız biri olabilirim böylece. uyan nurcan. hadiiiiiiiiiiiiii.

minimalleşen hayatımın çıplak gözle görülebilen sınırlarında fırtınalar kopuyor, bana gelen ufak bir parça rüzgar şimdilik yalnızca. hissediyorum- tamam yaklaşıyor, tamam işte ben de biliyorum, tedbirlere koşmam gerekirken oturup (keşke keyif olsa) çatıyorum ONA BUNA.

kitaplar filmler konserler müzikler ruhsatlar,onlar bunlar.
alanlar azalıyor, nefes alacak yer kalmadı, arttıran yok mu...........

zor dönem desem değil, yoğunluk desem, ya bırak allahaşkına..
o zaman ne halta sıkılıyor bu can?

güneşi, tatlı kalp çarpıntılarını, umutları, hayallere ithafen "öf gene mi abarttımları", küçük minik nanosantim çaplı da olsa bazı çılgınlıkları falan..
özledim işte, tamam mı.

recently

2011-05-09T14:35:00.000+03:00

>
>
>
>
>
şov de, vokal de, melodi de, ne dersen de..

13.cuma

2011-05-05T23:07:00.002+03:00

OOOĞOOOOOOO ĞOOOĞOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO..
(blu bılad*dan bölümler çığırırcasına)
diye bağırasım (MARŞ DEĞİL, pop mop bişeyler, marşlara el-veda) (ŞAKIYASIM) geliyi... oysa hava bok, işler çok ve karnım fena halde TOK filan değil, GAYET açım:( (ama ajdara özendim belki...??)

2011-05-03T23:48:00.003+03:00

insanın hayatında en azından bir tane, ne yaparsa yapsın tahammülünü yitirmeyecek, bırakıp gitmeyecek, onu hep olduğu gibi sevecek biri olmalı.

can't see the whole picture

2011-04-26T10:42:00.003+03:00

"I was alone at the front line
The message I was told was to try and find
The joy of a lifetime".

sankisini bırakabilsek bir.. bir takas edebilsek sahip olduklarımızı, olamadıklarımızı.
"yabancı değil, yerlisi".
koşuyorduk, yürür olduk, sürünüyoruz bir zamandır, kesilmesine beş kalalarda solukların.
hava parçalı bulutlu, arada gözlerimizi kamaştıran (kör eden) güneşe kanıyoruz, olan bir tek bu. yağmura dek devam, sonrası "allah kerim".

2011-04-21T23:42:00.002+03:00

they don't love you like I love you.

bütün yeteneğimi kaybettim.
bulanık, bulanık.. netlik yitti, umutlar bitti.
bir adımı atarkan diğerinin ardına, çok çok çooooooooooooooooooooooooooooooook ama çooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooomçok sulu şimdi gözlerim.
kaş ve bıyıklar gibi his alan merkezler de olsa, huzur bulmak adına?

yattım uyudum rüyalar gördüm.

2011-03-08T19:04:00.005+02:00

inişler ve çıkışlar.
kimse en iyisini vaadetmedi, ki o "en iyisi" de neydi??
kimse herşey her zaman tam da senin istediğin gibi olacak diye söz vermedi.
böyle bir söze gerek var mıydı? bu da başka bir konu, apayrı.
umutsuz, beklentisiz, hayalsiz.. yalnızca o an öyle istiyorum(/z) diye başlamadı mı? aynen böyle başladı, en azından bu tarafta.
ahtopot değilim, kendini beğenmiş, yalnız, itici squidwardle benzerlik göstersek de zaman zaman, ahtopot değilim ve aynı anda belirli sayıda sıkıntıyı savuşturabiliyorum, belki o kadarını bile yapamıyorum.
ellerimi uzattığım ölçüde açılan, genişleyen, büyüyen o çemberin içindeyim yine.
"sen bana bir adım atsan ben sana 2 adım atarım" değil miydi onun orijinali? hani?
geri veya ileri, her hareketimde benden hızla kaçanların çemberi, kocaman oldu, KOCAMAN.
bir sorun tamam, iki sorun tamam, üç? belki o da.. ama diyorum ki, en güzeli; sınırlarımı başka alanda zorlasak?
bencil olmak istemiyorum. aptal olmak istemiyorum.
aslına bakarsan artık ne istiyorum?
bilmiyorum.
bilmediğim bi dili konuşan bilmediğim isimli bir şehrin hiç görmediğim bir sokağına ışınlanmak. hiçbirşeyi çözemeyecekse de, merak.. heyecan.. falan?
hergün yarın için yaşamak, dünü düşünerek ve fakat. sıkıldım. bıktım. yoruldum. usandım. yeter mi.
kendimi bağlı hissediyorum, yanlış zincirlerle, çok alakasız bi yere.
buna ne denir bilmediğim gibi, şu anda umursamıyorum. merak ettiğim kısım o değil, bana yarayacak şey değil.

hızlı, çok çooooooooooooooook çok hızlı giden bir arabadayım.
elimi kolumu başımı çıkarmışım pencereden.
nefes alamıyorum. gözlerimi açamıyorum.
ben.. ne yapıyorum.

kıpırtısız

2011-03-04T17:05:00.004+02:00

rüyalarımı şenlendirenlerin nicesi gerçeğe dönüşüyorken bir başka hayatta, elimden dilimden kalbimden gelmiyor hayaline devam etmek şu anda.
olması gereken; ya.. ya..
benim yapabildiğimse; ne.. ne de..
tabi tabi, belki, nadastan çıkınca
:s

hakkını verir bir LONG TIME NO SEE*.

2011-03-03T15:17:00.006+02:00

mikroskopik, mini mini bir çamur zıpzıpından farkım yok şu sıralar.
isteklerime, hayallerime, hedeflerime ulaşmak için vargücümle zıplıyorum, ilerliyorum(?) ilerlemesine, fakat bunca çabaya karşılık adımlarım -bir sebeple- nanosantim düzeyinde.
bu benim yapımdan mı kaynaklanıyor, ilerlemeye çalıştığım çevrenin zorlu koşullarından mı, yoksa yanlış mı hareket ediyorum.
cevabını ben de bilmiyorum.
sadece çok yoruldum, artık zıplamaya dayanamıyorum.

such great heights?

2011-01-05T00:07:00.005+02:00

bazı şeyler için çabalamak anlamlı gelmiyor.
uğrunda dakikalarca saatlerce uğraşıp elde edildiğinde manalı olan bazı şeylerin varlığını inkar edemeyeceğim gibi, bir de üzerine birazcık bile uğraşmadan başıma geldiğinde gülümsetecek şeyler olmalı hayatta beni. var da.
gücümü paylaştıramıyorum, bir yanım/yönüm nispeten yetersiz.
ya mutlu ediciyim, ya da parlak bir öğrenci.
ya zayıfım ve güçlüyüm, ya da şişman ve çabuk pes edici.
ya gülümsüyor ve düşünüyorum ya da hüzünleniyor ve izliyorum sadece.
gibi.

just being wtf.

2011-01-03T23:15:00.002+02:00

-merkür mü, her ne b.ksa- kendimi bir süredir (sen 2 hafta de bana "öyle geliyor ki" 200 yıl) çok neşeli hissedemiyorum. herşey yapay ve uzak ve soğuk ve sıkıcı.
kendimi kaptıramadığım gibi, kapılmaların da önünü kesiyorum.
içimde garip bir his, herşey patlayacak gibi, benden tarafa ya da benden dışarıya, ne farkeder demek isterdim, ama cevabı: oldukça.
ertelemek istiyorum, zamanı bir süreliğine yalnızca kendi adıma yavaşlatmak ve kaçmak bulunduğum noktadan. nereye? bundan bir süre önce izmire derdim, saniyesinde, şimdi, şimdi bir katiyet yok isteklerimde.
isteklerim yok.
hayalim yok.
tekrarlanan sıradanlık kanımı dondurmuş gibi, kaskatı kesmiş bütün hücrelerimi ve içimde süreyanan alevi bir çırpıda söndürmüş. buz gibiyim, taş gibi.
en sonuncusunu düşünüyorum da, bulamıyorum.
böylesi daha önce hiç olmamış gibi.

2011 (1+1 = 2)

2010-12-28T13:57:00.004+02:00

2011 ve akabindekiler en az 2009-Q3&Q4 + 2010 Q1&Q2'm kadar güzel geçer inşallah hepimiz için.
şanssızlık yaşayanların talihsizliklerini atlatmasını, hastaların iyileşip ayaklanmasını, problem yaşayanların sorunlarından kurtulmasını, mutluların daha da mutluluğa boğulmasını.. oldukça güzel geçen 2010'u gülümseyerek hatırlarken, bundan sonra da böyle devam etmesini diliyorum.

wall-a

2010-12-16T22:49:00.011+02:00

anlayamıyorum.
günlük hayat dediğim zaman diliminde, kişisel alanım dahilinde nefes alan güruha ait hareketlerin, tavırların, triplerin, sevgi ilgi nefret sıkıntı içerikli gösterilerin çıkış noktasını saptama yeteneğime birşeyler olmuş adeta, kaza geçirmiş ve fiziksel hiçbir yara almazken (yara değil belki ama bu durumda kilo alıyorum) o sürekli övünüp durduğum, güvencem olarak gördüğüm ("herşeyden çok hislerime güvenirim", f nurcan d, 1981-2010) his"simden olmuş gibiyim.

çok sık yapmadığım bişeyi yaparak, "oha!! dostum çok mutluyum!!!" (böyle coşkudan delirip ibare sonuna ünlem basarak filan) konseptli şeyler karalamayı isterdim ,ama, satırlarca yazmaya dakikalarca konuşmaya gerek yok. çünkü elimde bir AMA var. yine de bir miktar konuşucam ve sonra diyebilicem ki, "ben elimden geleni yaptım" (ref: ü.e.).

hazmedemiyorum. sorun hazmedememek. ilk olarak nasıl başladı bilmiyorum, dolayısıyla düzeltemiyorum da, dahası düzeltmeyi de istemiyorum. tıpkı suçsuz olduğu halde hapsi boylamış ve bir şekilde bu boylama eylemini haklı çıkaracak kişiler tarafından gelen anlaşma teklifini (suçunu kabul et, cezanı hafifletelim) değerlendirmeye çalışan, boğazındaki yumruğu çıkarıp karşısındakilere sallamak isterken yutmak zorunda kalan o zavallıyım.

gibiler, sankiler vebenzeriler söz konusu olacaksa.. kendimi bir süredir;

-ne yaparsa yapsın mutlu edemediği ergen çocuğu olan bir anne,
-akıllı ama serseri öğrencilerine laf anlatıp kafalarına doğru (doğrudan ziyade, daha yararlı) yola dair küçük ipuçları dahi sokamayan bir öğretmen,
-üzerine çok mühim bişey yazıp da kaybedince ne yapalım diyerek boşverilen, yatağın/dolabın/kitaplığın/koltuğun.. vs arkasına düşerek orda unutulmuş ve sararma raddesine kadar gelmiş o kağıt,
-marco stanley fogg (yaşanan hayat evresi: koli-mobilyalı dönem)
-yaz yaşanan evdeki elektrikli soba, kış yaşanan evdeki vantilatör gibi hissediyorum.

dokunsan ağlayacak kadar değil, kırılacak kadar doluyum.
onlar hariç-hiç değilse bir kişi için asla ve asla ile başlayan ve vazgeçilmezdirle biten o cümlenin öznesi olabilmek isterdim.

geçitsiz dikenli tel olmak veya olmamak.

2010-12-01T00:36:00.004+02:00

neyse ki kerpeten denen bişey var; dolayısıyla kesip atılabilirliğim.

2010-12-01T00:26:00.003+02:00

kaydı düşülsün: dönüp geçmişe, geçmişlere bakmak bende bıkkınlık-yorgunluk yapıyor.
bağlantımı zayıflatıyor.
yeterli kaynağım olsaydı şüphesiz m.s.fogg olur s.p giderdim görülmemin naolası bulunacağı koordinatlara. tek başıma.

çok bıkınçsın tathlımmss

2010-12-01T00:22:00.002+02:00

her zaman bir (ya da birkaç tane) işaret vardır.
önemli olan nokta;
*doğru yöne mi bakıyorsun? (başka deyişle, işareti görebiliyor musun?)
(evet: işaret gerçek mi? hakikaten orda mı? yanisi, halüsinasyon olmadığına emin misin? (evet: baktın, gördün, sonraki aşamaya geç - hayır: çok işin var) - hayır: kapat şu sayfayı.)).

ben işaretlerimi buldum.
şans eseri oldu bazen, bazen de evin olmadık bir yerinden garip bir ses gelmiş de, elimde ekmek bıçağı, karşılaşmam olası korkunç canavarı bulmaya gidiyormuşum gibi; üzerine yürüyerek keşfettim, inat ederek, çabalayarak, vesaire.
bu noktada yine olay bana-benim irademe/seçimlerime geliyor.
gördüğüm işareti görmezden mi gelmeliyim yoksa değerlendirmeli miyim.
görmezden gelmenin türlü sebebi var: yorgunluk, 2.şansa(bunu 7-8e kadar götüreni de var)inanç, bizzat şahsi görüşte hata aramak, yorumlayacak kabiliyeti bulunmamak vesaire.
ya da değerlendirmek, ve sonucu -en önemli kISım bu: HER NE OLURSA OLSUN- kabullenebilmek, sindirebilmek.
bir ya da iki kez görmezden gelebilme yeteneğine sahipsem de eninde sonunda olan şey değerlendirmeye geçmek, kişiselleştirmek gerekiyorsa.

bir tek kabul edemediğin/olumsuz bulduğun şeyi sana hediye edelim, hadi deseler şüphesiz: görmezden gelmemi sağla, hadi derdim.
böylece ben de şuursuz kararlar veren, kendini kandırmacı mutlu kesime dahil olabilirdim.

sana gözüm gibi bakarsam, hızlı yaşar genç ölürsün arkadaşım.

2010-11-01T23:04:00.004+02:00

bir hafta önce, 2 günden az sürmemek üzere gözümün beyaz tabakasının (bilimsellik) ızgara yapılmış piliç stayla (hangi bilimsellik) kızarması (yazış anı itibariyle açlıktan kudurmuş vaziyetteydim, hoş gör, ağız.. köpükler egzektra (köpük demişken beyaz kremalı bi meyveli pasta olsa da y....YETER.)) ve göz kapaklarımın, iç yüzeylerinde minyatür kaktüsler peydah olmuşçasına canımı yakmış oluşundan mütevellit doktora gitmeye karar verdim.
kısa ve na-derin araştırmalarım sonucu dün.ya.göz-etiler'de karar kılarak varış öncesi söz konusu hastaneneye dair küçük çaplı bir ön-inceleme yaptım. randevu alımı akabinde hastanenin websitesindeki bilimum göz testini tamamlayarak "fotoğraflar" bölümüne geçtiğimde gördüğüm hastasını papyon takmış vaziyette muayene eden doktor konseptine gülerken (çok H'li), öğlen 3 sıraları bunun hakiki oluşuna zerre ihtimal vermeyişim, hastaneden eve dönüş yolunda mor tonlarına bürünmeme sebep oldu, ZİRA HAKİKAT BASBAYAĞI O İMİŞ.
doktorum papyonlu stayla olan çıkmadıysa da; kibar, alımlı olduğu kadar bakımlı, kısacası çok hoş ve KIRMIZI DÖPİYESLİ bir kadındı. (temsili foto için bkz. aşşaalar).

yıllarca ssk & devlet hastanelerinde "ben senin 25 katın akıllıyım, işlevselim, üstelik senin nerdeyse 2 katın süre okudum BEN(ki sen yüksek yaptın, bi düşün) BEN BEN BE.." tavırlı, neden geldin! bakışlı nicesinden, sorduğum sorulara basit kelimesiyle dahi ifade edilemeyecek tek hücreli cevaplar vermeyi reva gören onca doktordan sonra.. içeri girince elimin sıkılarak nasılsınız denmesi (doktorsal kimlikle değil, tamamen nezaket(t)en).. sorularımın sabırla ve ayrıntısıyla cevaplanması.. gülümseyen suratlar, nezaketten ölecek gibi olmalar..
şaşırdım.
if SSS rules I readily obey.

p.s: yalandan ağlak takıl dendi, yapay gözyaşlarımla ajitasyon kraliçesi olabilirim. bir zamandır canavar göz değilim, SORDUĞUN İÇİN SAĞOL, iyiyim.

biliyordum!!

2010-10-14T12:27:00.002+03:00

sanki çok gizli bilgi..
neyse.
diyeceğim o ki

FUTURAMA İZLE.
üşenme hadi aç bi torrent, heh şöylee..

çoço* aşağı, çoço* yukarı

2010-10-14T12:14:00.003+03:00

ve evet.. sonunda karar verdim (ne zamandır düşünüyordun ki deme, DEME) eve adını çoço koyacağım bakınız aşşaaa daki fil faresini alıyorum, çok tatlı değil mi abisi/ablası/sevgili isim babası* ??

hopefully see you on next may!

2010-10-14T10:33:00.002+03:00

bize söyledim ben anla.

2010-10-13T16:11:00.005+03:00

sonuç gelişme giriş. yaa bırak ne önemi var.
seni kahreden kurutan saçını çeken karnına bir yumruk indiren ağzına leblebitozu yığıp konuşturan.. yaaani seni mahveden şey birkaç saat içinde milyonlarca ışık yılı uzağındaymış gibi gelebiliyor.
sana bişey diyeyim mi, zaten herşey "sana öyle geliyor". vallahi bak.
bence bana göre benim görüşümce kanımca falan filanımca, dünya dediğimiz, arkadaş aile tanıdık falan dediğimiz, yediğimiz, kokladığımız, düşündüğümüz, taklit ettiğimiz en çok da üzüldüğümüz sevindiğimiz falan, o herşey işte. sana öyle geliyor, demedi deme.
samimilikten ölecek gibiyim. sen de samimilikten öl istiyorum.
aslında boşver öleceksek mecazen olmasın bu.
hayır hakikisini tatmadım, "not yet", ama (şu anda mide gurultusu kostümlü olan)içimdeki ses, mecazisi kadar sıkmaz canını be tatlım diyor. İSTEDİĞİME İNANIRIM.
okeey?

hımm evet, bir de şu mesele var.
hani bütün hayatmış, bir bütünmüş, yarımınmış, işte dahası filan.. öyle birşey yok. ben sana söyleyeyim. hani bütün o hikayeler, anılar, laflar, gülücükler, tecrübeler. işte bütün o birikimler. RESMEN.. RESMEN ALENİYETİNE ya. senden de ondan da, kim kısmını boş bırak, canı isteyen doldursun. muşsuz, bir kere de muşsuz, evet.

insan 20sinde neyse 30unda o olmuyor.

keşke her seferinde gözlerim ellerim kulaklarım, dahası en alası, en müdürü, en tepedeki kendini dinlenmeye alıp da, öğle yemeğine çıkıp da, bir süreliğine ortadan yok olduğunda, işlevsizliğiyle senin ağzına s.çtığında, işte tam o anda bunları bana bağıra çağıra, kafamı duvara vura vura anlatacak biri olsa da OLMUYOR DOSTUM.
bütün çaresizlik de bundan.

istersen eline en kalınından en cırtlağından pembe bir kurdele bağla.
BOŞ BU İŞLER.
BOŞ BU ÖNLEMLER.

versusus

2010-09-21T02:08:00.004+03:00

pigi pigi

2010-09-21T01:30:00.002+03:00

domuz gibiyim derken (sağlığımı kastetmemiştim (yersen (öyle büyük laf edersen..))).. işte böyle bişey..

2010-09-15T16:29:00.001+03:00

görmezden ve duymazdan ama en çok da bilmezden gelmeye çalışmanın çokça tuzlu tadı.

üzerine 67 sn düşündüm ve hiçbir alaka bulamadım.

2010-09-03T15:10:00.003+03:00

origami evriminde tuzluk bile yanında maymun kalıyor bunların, adeta ilk basamaktalar. neden kedi merdiveni, kene merdiveni değil, sinek dolambaçı değil? hadi onlar aklına iğrenç şeyler getirdiğinden seçilmemiş olsun, peki ya uğurböceği merdiveni? kelebek dolambaçı? verecek bir cevabın yok, değil mi.
bugün prospektüs katlarken geldi aklıma. ilkokul 23 nisan süslemelerinin vazgeçilmeziydi, üf yeniden "amma yaşlanmışım heaa" kafasına geçiyorum, burda keselim. tamam.

2010-08-31T21:43:00.000+03:00

biliyo musun sana anlatıcak çoooooooooooooooooooooook uzun bi hikayem var ama hiç halim yok..

2010-08-18T11:41:00.003+03:00

bazı şeylerin, yok ya ne bazısı, hiçbir şeyin önüne geçemiyorsun arkadaşım. kendini bin parçaya da bölsen, paralasan, zorlasan falan.. elinden geleni öteki elinden gelenle birleştirip insanüstü çaba da göstersen olmuyor işte.
silsen izi kalıyor, silmesen ta kendisi.
sen kime ne anlatıyorsun.. lütfen.
ben bu sahneyi daha önce birden çok kez gördüm ve birşeye "evet, böyle bu, değişmeyecek" demek için yalnızca 4 benzer örneğe ihtiyacım var, o halde (çoktaaaann) : EVET, BÖYLE BU, DEĞİŞMEYECEK.
bulutlar yok olmuyor, onlar üzerimizde dolaşıyor, turluyor. gitti sanıyoruz, yüzümüz kızarıyor, içimiz ısınıyor, alev alıyoruz adeta, sonra.. dönüp dolaşıp yine tepemizde bitiyorlar.
hiçbir lanet olası şey saf değil, mutlaka pürüz barındırıyor bünyesinde, pislik, kötülük, yolundagitmezlik, hiçbirşey yoksa da "meyil" var. kahrolasıca meyil.
işte bugün de beynim bir el bombasına dönüşüyor. tiktakları sözcükler, yığınla, milyonca.
at* gözlüklerimi çıkarmak istiyorum artık, o gözlüklerin hakedilirliği yiti(rili)yor çünkü.
kimseye söz veremem.
kimseden de söz istemiyorum bundan böyle.
zamana mı bırakmak istiyorsun, bırakıyorum istediği gibi/yöne gitsin.
hadi.

birazcık saptırılmış gerçeğimsi

2010-08-18T10:39:00.000+03:00

"sarı saçlar ve siyah saçlar, insanın yaradılışının iki kutbudur. siyah saçlar erkeklik, yüreklilik, içtenlik, eylem anlamına gelir; sarı saçlarsa kadınlığı, sevecenliği, güçsüzlüğü ve pasifliği simgeler. Demek ki bir sarışın gerçekte iki kat kadındır. Bir prenses ancak sarışın olabilir. Yine bu nedenle kadınlar, olabildiğince dişi olabilmek için, saçlarını hiçbir zaman siyaha boyamazlar da sarıya boyarlar. Bir sarışın bilinçsiz olarak saçına uyar. Özellikle de bu sarışın saçlarını sarıya boyatmış bir esmerse. Rengine sadık kalmak ister ve narin bir yaratık, uçarı bir bebek, herşeyden çok dış görünüşü için kaygılanan bir yaratık gibi davranır ve sevecenlik ve hizmet, kibarlık ve nafaka ister, kendiliğinden herhangi bir şey yapabilme yeteneğinden yoksundur, dış görünüşü tepeden tırnağa incelik ve içi tüm kabalıktır. Siyah saç evrensel bir moda haline gelse, bu dünyada çok daha iyi yaşanırdı", M.Kundera - Ayrılık Valsi

=(printer + writter) / 2

2010-08-12T22:32:00.003+03:00

bazen muhteşem birşeye tanık olup onu anlatamıyorsun ya hani, yanında sana eşlik etmiş görgü şahidi oluyor sadece yanyana getirdiğin harflerin tanık olunan duruma ait anlamlarını çözecek yegane kişi, sen her ne kadar "edebiyat parçalasan da", işte öyle anlatamıyorum şimdi sana düşündüklerimi.
biliyorum ki ben ne desem, "hayır öyle değil" olacak cevabın. bak işte, şimdi bile.
söyledim; "içinden ayıklamak" istemiyorum, "rastgele" elime çarpmasını da. uğraşmak istemiyorum. çalışmak istemiyorum birşeylere. uğruna parmağımı bile kıpırdatmak sahteleştiriyor herşeyi. gidecekse, lütfen, geldiği gibi.

7 yaşıma geri dönsem.. sınıf arkadaşımın pembe kapaklı anket defterindeki kiminle tanışmak isterdin?sorusuna cevabımı 29.yaşımda buldum: S. Ali

2010-08-04T23:40:00.005+03:00

iki eliyle arkasındaki ağacın kabuklarına sarıldı. parmakları soğuk yarıkların arasına girdi. elini hemen geri çekti ve göğsüne götürdü. göğsünün içinde, bu asırlık ağacın kabuğu gib, yarıklar bulunduğunu sandı ve gırtlağına kadar bir ateşin içinden çıktığını hissetti. aman yarabbi, ne kadar yalnızdı...*

2010-08-02T09:50:00.000+03:00

ey bilinç,

uykusuzluktan kıvrım kıvrım kıvrandığım bir pazartesi sabahı, aklıma 20 sene önce balkon zeminine döktüğüm kolonyayı ateşe verişim geliyor. neden..
acımasız rüyalarıma hakim olamıyorum. yazık değil mi..
sokakta alelade mekanlarda amaçsızca yürürken burnuma ilişen koku türlü nesneleri, yerleri, kişileri hatırlatıyor. ne gerek var..
sabah uyanır uyanmaz olmadıklıkta derece alası bir şarkı düşüyor kafama, iç sesim kısılana kadar söylüyorum. nasıl..

seni pislik piç.

ney kim nasıl? ikiNbirK

2010-07-19T22:09:00.008+03:00

* hava güzelleşti. (son dakika haberi (TIK TIK TIK): hepimiz banyodan yeni çıkmış haliyle dahi saniyeler önce 51 derecede çöp karıştırmış gibi görünen kendinden "vıcıkter-pan"la sıvanmış görünümlü hintlilere dönüşücez. eyvah (kızım büyüdü(çok yanılmışsın Halukcum.. Yıldız hep 3,5 yaşında kalacak)))
cayır cayır yanıyoruz, 2,5 beden koyulaştık, neresine güzelleşti be deme bana. hele "be". alnımdaki damara 1 poşet doktor ötker kabartma tozu koydurma.
sürehiden bardağa boşaNırcasına (bardaktan boşanırcasınanın üst versiyonu) yağan yağmurlar, etek elbise hevesini piç eden rüzgarlar, diken diken tüyler, plaza titretici şimşekler, küvete dönen babetler.. bunlar daha mı iyiydi?
son hava vurucu olmama ramak kalalarda sudan ve sıkıntılardan oluşan somut soyut tüm karabulutlar dağıldı ve beni kendisine duyduğum nasınırlı sevgi sebebiyle "canına yandığımın" dedirtecek kadar kekolaştıran güneşe hello edebildik. yare benden hello söyle (yarin de sana hellosu varmış).
buralar bugünlerde aydınlık.

*yaşadığım semtin imamı standart ezan süresine dahil ettiği her saniye başına artı ücret alıyor. biliyorum. büyük paralar dönüyor. ya da imam bir grup bilim insanının gizli sabır testlerinde aktif rol oynuyor, ya ben bişey diyeyim mi.. o adam her türlü para alıyor (dolar, euro, yen).

*böyle bir site var. acayip. gir sen de orda burda "acayip bi site" deme şansını yakala!
http://photosynth.net

*sevdicek kütüphanesinden edindiğim M. Menteş-Korkma Ben Varım, fırıl fırıl gözlerle (bkz. temsili resim) taramalı tüfek stayla tarayarak sona ulaşmak için delirmeli okuyuşlar esnasında, otoşizofreniyi devreye sokmak yoluyla, eş zamanlı şekilde hikayenin hemen bitmemesi için dua ettiren ikilembazist(asyonlarına karşısın ama birinde 5345745435454 dk bedavası olan (tercihen anne baba ya da sevdicekle saatlerce konuşmaya meyillilere özel tasarım) avea, diğeri trcell/tılsım yüklü telefonlarla elini kolunu sallayarak dolaşıyorsun ama?) kitaplardan.

temsili foto: fırıl fırıl gözler

evde de okursam hemen biter kafasıyla metro yolculuklarıma sakladığım ve fakat o esnada neden bu kadar hızlı gidiyor bu nalet metro başlıklı manasız asabiyetlere sürüklendiğim zamanlar oldu. güzel oldu. iyi oldu. aferin Murat Menteş (XXXL hadsizlik). sana puanım 9 gankh.. yeter ama bu şaka.

**P. Auster'a düşkünlüğümü biliyorsun. kilitli oda ile new york 3lemesinin (new york new york new york.. üçlemenin 2.si F. Sinatra'dan gelmişti.. hatırla) 3.ayağı da tamamlamış oldum. kurgu güzel, tipik pol tesadüfleri, yiti(ri)şleri, okuyucuya bırakılan son. hayaletler < onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JnvZ5MUsR-I/TES1K3lfUsI/AAAAAAAACqk/53XIPuM0alU/s1600/IMG_0130.jpg">İZMİR YOLCUSU KALMASIN DOSTUM!!!!!!!!!!!!!!!

result(s) of "run nurci run"

2010-07-15T12:42:00.002+03:00

kamon beybi!

2010-07-15T10:13:00.004+03:00

fotoğraflardaki 2erkek+1kadın&2oku nasıl yorumlayacağımı bilemiyorum..
iş hayatında erkeklerin çoğunlukta olduğunu mu ima ediyor bu tabela? yoksa bu beybügize mi spesifik bir durum?

yoksa 2 erkeğe bir kadın mı düşüyor dünyada? bir yerde dünya nüfusunun 49,7%sinin kadın olduğunu okumuştum..

o zaman? 7 milyar insanın 3,5milyarı kadın, geri kalanı erkek desek..

erkeklerin 1/1000000000 (iyimser olmak istiyorum, TAMAM MI?) gay olsa.. dünya üstünde 3,5 gay erkek olur.. o zaman yeniden bir olasılık belirleyelim ve diyelim ki, erkeklerin 1/1000000u gay olsa.. öf. lezbiyenler gaylerden daha mı çokmuş yani?! yalnlışsın tabela.. yanlışsın..

peki.. ya o oklar ne anlatıyor?

kadınla erkek arasındaki ok yukarı çıkıyor, bu "yukarı ok" işler iyi gidiyor manasında mı? erkeklerin arasındaki ise aşağıya bakıyor, gaylik popülerliğini mi kaybediyor..

yoksa.. tabelayı yeniden beybügize spesifik olması açısından ele alacak olursak.. bu plazada karşıcinslerin ilişkilerini destekliyoruz, ama hemcins ilişkilerine onay vermiyoruz mu demek..

orda neler oluyor..

"diyete girdim, geliyorum"

2010-07-15T09:58:00.000+03:00

*her tartaklanışında/ düşüşünde/ korkutuluşunda/, sıkıldığında zırıl zırıl ağlayarak annesine koşan veletler gibi, canımı sıkan her durum karşısında izmir'e kaçmak istiyorum. izmir gözümde 27 anne kucağı kadar güvenli, huzurlu, sıcacık.

*yeni hobimi açıklıyorum!!.. çok eğlenceli, sosyalleştirici, tatmin edici, -ci, -ci, -ci..
son günlerdeki ultra gözde hobim: EV ALIŞVERİŞİ.
kollarımı m(ili)m/etre) m(ili)m(etre) uzatan alışveriş poşetleri eşliğinde eve döndüğüm akşamlar.. kendimi nasıl da iyi hissediyorum..
so maç meymeler, veri maç semzeler, lats of layt peynirler, lidıl bit vıcık yağlı peynirler, ay layk yu unlu mağmüğller, edorıbıl çoğolatalar, veriyıs piskiitler, (canına yandığımın) kajular(ı), İZMİR STAYLA çiğdemler (ÇİĞDEMLER çiçiçi demdemdem çiçiçiçiğDEM), çiğzi sarımsaklı mayonezler, küçük minik tatlı cici sevimli pörpıl pörpıl saklama kapları, kurbişli donduğma vağ mı donduğmalar, üf.. ÖFFFFFFFFFFFFFFF!........... (ıy)
daha neler neler!

*havaların bok gibi olmasına tahammülüm yok artık. tahammülüm çamaşır makinesinde 90 derecede yıkanmış gibi şimdilerde, iki ayağı üzerinde duran ateş karıncası kadar kaale alınmayası bir cüce. sana şiddetten nefret eden biri olarak şiddetle (ve bir o kadar da içtenlikle) itiraf ediyorum: hava can bulsa, vücut bulsa, bedene gelse falan öyle bişeyler deneyimlese (nese?) BİR AN DAHİ DÜŞÜNMEZ AĞZINA YÜZÜNE TEKME TOKATO GİRİŞİRİM. (izmir vücut bulsa mesela (kimin vücudunu bulursa bulsun farkeylemez (ilyaSalman? dediğini duyar gibiyim, SUS LÜTFEN)), ona da evlenme teklif ederim (ilyaSalman'sa bulduğu vücut, evlen-ME derim.. teklifim bu olur, yeaaa evlenip napıcaksın derim.. yaparım bunu) )

-39

2010-07-12T23:30:00.003+03:00

markette gitar satılıyordu da biz mi gitarist olmadık?

2010-07-12T22:07:00.003+03:00

e) hepsi

2010-07-11T08:39:00.002+03:00

kayıt anımı hatırlamadığım bir sınavdayım nicedir.
penceresiz sınıflar tek kişilik.
kopya çekeceğimden, yardım isteyeceğimden falan değil, bir sese, öksürüğe, farklı bir görüntüye ihtiyacım var sadece.
cevapları bilmiyorum, hiç çalışmadığım yerlerden gelen sorulara şimdilik yalnızca "yorum yapabiliyorum".
tuvalete gitmek istesem de minicik bir nefes arası adına, yine buraya döneceğimi bilmenin verdiği tatsızlıkla, kendimi tutuyorum.

çermek: haldır huldur yemek..

2010-07-06T18:58:00.003+03:00

kuru üzüm olmasa benekli leblebinin yüzüne bakmam. benekli leblebi çok sevdiğin bi arkadaşının hiç haz etmediğin yakın arkadaşı gibi. kajununsa kölesi olmuşum yemin ediyorum. dünyada kaju kıtlığı çekilse, ve tutup bana desen ki sana bir avuç kaju çalışır benden, hadi şunu yap.. yapmayacağım çok az şey var, mesela tuzlu şokella yemek, ayaklarıma baktırmak (ayak.. neden.. NEDEN?), geri geri koşmak filan. böyle şeyler, hemen ne yaptırırdım ki??lere koşma.

everything but (what)

2010-06-24T20:40:00.004+03:00

otuzbeş katlı binadan çıkıp yürümeye başlıyorum. aynı yerde annemi & babamı arıyor aynı üstgeçitte rüzgara aynı küfrü ediyor, aynı metronun merdivenlerini koşar adımlarla iniyor, aynı playlisti dinliyorum sağa sola savrulurken karanlık bir tünelde. "peki karnın neden bu kadar kocaman büyükanne" kurt*köpeğinin yanından geçiyor, mavi anahtarla apartmanın-çünkü gökler masmavidir!-, pembe olanla - çünkü o sımsıcak, bana ait, "benim"- evimin kapısını açıyorum. sabahları alarmı en az üç kere erteliyor, ARTIK YETER-BU KEZ BAŞKA BİRŞEY yapıcam diye kendimi kandırarak yine yeniden saçımı aynı şekilde topluyor, aceleyle çıkıyorum evden, yarın erken çıkayım da koşmadan gideyim işe diye söz vererek kendime bir kez daha (boşa).. aynı melodide tüylerim diken diken oluyor, bir başkasıyla dolarken kulaklarım her defasında, gözlerim yaşarıyor, kalbim sızlıyor. aynı renkleri beğeniyorum. yürümeyi sevdiğim, kendimi "iyi" hissettiğim yollar birbirine benziyor. aynı iddialarda gaza geliyor, her gaza gelişimde ölümüne şaşırtıcı çalışıyorum. sürekli kilo alıp kilo veriyorum. dansa gitmek istiyor, gitmiyorum. çamaşırları hiçbir zaman kurudukları anda toplayamıyorum. geçmişi aynı hislerle anıyor, geleceğime hep güçlü bir umutla bakıyorum.
ben buyum, bunlar benim. benim değişmeyecek şeylerim.

2010-06-23T19:22:00.003+03:00

isterdim ki şöyle bir arkama yaslanayım. dudaklarımla kulaklarım birleşmiş mesela, öylesi bir gülücük kiralamış yanaklarımı.

yaptığım hiçbirşeye verecek hiçbir anlamım yok şu anda, gitgide de azalıyor, "eyvah".
sanki şey gibi, ne gibi? bu tip konuların bahsi geçerken, gerçek bir böylesini daha önce hiç yaşamadımcıya dönüşen biri olarak diyebilirim ki: DAHA ÖNCE YAŞADIĞIM HİÇBİŞEY GİBİ DEĞİL.

en baştan düşünelim.
bir yoktu, bir varoldu. yürüdü güldü koştu yemek falan yedi (ama en çok çikolata) susadı küstü güldü sesi kısılır gibi olana değin. gitti, geldi, düşündü, karar veremedi, bilemedi, umursamadığı da oldu, ölümüne kafayı taktığı da. ee sonra? ya bu daha bir başlangıç arkadaşım!
sözler verdi, sözler dinledi, gece uyudu gündüz yürüdü falan. böyle bişeyler.
sözün özü (lütfen) nasıldıysa öyle kalacak madem varolan süregelen süregiden süreduran sürebiten sürebatan süreçıkan falan filan.. HMM.. PEKİ.. TAMAM.

2010-06-15T21:18:00.003+03:00

yüzünü görmeden bir gün dahi yapamayacakken. korktuğum şeyin hayali bile beni boğacak gibi olurken duyduklarım, düşündüklerin, beni çok daha yavaş ve acıtarak öldürüyor. ellerimi uzattığım yerde boşluk var. bitmeyeceğini söylemiştin. ölçüsüz bir boşluk işte ve buna rağmen soluduğum hava değil sanki. şakasını dahi yapmamı istemezken şimdi bana neler diyorsun. sürüklemektense sürünmeyi tercih ediyorum ve kulaklarım çınlıyor ve boğazım kupkuru. ellerim tutmuyor. başım bir deliğe sıkıştırılmış gibi. çok üzgünüm. neler olacak bilmiyorum. neler olacak düşünemiyorum. bütün organlarım işlevini yitirmiş, şiş gözlerim ve kısık sesim hariç. ne ayak izlerini ne de gölgeni göremiyorum.

2010-06-03T12:47:00.002+03:00

peşini bıraktım.
biliyorum ki mıknatısın aynı kutupları gibi, ben ilerledikçe o kaçacak. o halde, dursun durmak istediği uzaklıkta, işte orda.
dizlerimi kendime çekip kollarımla sarmış, yüzümü de üzerine dayamış gibiyim.
hergün cuma 5,5 olsun istiyorum.
haftasonlarında bi halt yediğimden değil, canım kimseyi görmek, hiçnbir şeye dokunmak istemiyor bugün.
valizimi alıp gitmek istiyorum sadece, tamam tamam, kim bilir kaçıncı kez, ben de biliyorum.
çok ama çok ama çok çok çooooooook uzak, HİÇ AMA HİÇ AMA HİİİİİİİÇ KİMSEYİ TANIMADIĞIM Bİ YERE.
tembel bi kedi gibi, tek başıma.

2010-05-20T12:04:00.004+03:00

"yüzüne bakamadığım zamanlarda vuku bulan; kurtulamadığım, kusup atamadığım buz gibi bir yabancılaşma mevcut, doğru orantılı bir artışla.

sebepsiz çıkışlar, tek taraflı kararlar, konsantrasyonsuz zamanlar, dalıp gitmeli bakışlar, yutulamayan lokmalar, tutulamayan yaşlar, hepsi bundan.

hiç beklemediğim bir zamanda ve hiç beklemediğim bir yolla tepetaklak edilen hayatımı yeniden yoluna koyma çabalarımla, bir yandan kaybetmekten korktuğum bir eyvallahsızlık, umursamazlık, öte yandan alışma antremanları. iki koldan, iki yandan, çarpışmanın ortasında.

nereye gideceğimi ne yapacağımı bilemiyorum ya bazen, sapıyorum ilerlediğim yönden.
BEN SENDEN DEĞİL, YAPABİLECEKLERİMDEN KORKUYORUM."

herşeyin hiçbişeye dönüştüğü an.

2010-05-12T18:25:00.004+03:00

ya burda durup bekler (bir kurtarıcı?) ve sorumluluğu tamamen bana ait bu durumun beni yavaş yavaş, ya da birden bire (hakikaten bilemiyorum) yok etmesini beklerim; ya da çaresi yoksa da ne sağıma, ne arkama, dosdoğru önüme bakarak İLERLERİM.
ilerlemenin her türlüsü mübahsa, (öyle mi), sonrasındaki olası pişmanlık da beş para etmeyecek aynen şu anki gibi.
görünmeyen iplerle bağlı olduğum yeri bir görebilsem, onu yerle bir edebilsem.
ya da, daha zor bile olsa - SADECE ilerleyebilmek adına- beraberimde sürüklesem(?)

dönüp bakma*lık bir kayıt, hepsi bu.

2010-05-04T15:17:00.004+03:00

küçülüp yok olmak istiyorum.
kelimeler olmadan, bilmiyorum böylesi nasıl olacak ama, hiçbir kelam etmeden anlaşılabilirmişim gibi, sırf hareketlerimden, hareketlerime yüklediğim duygulardan medet umuyorum anlaşılmak adına. karşımdaki her kim olursa olsun, başarısızlıkla sonuçlanan sessiz bekleyişler, boş bulunan anlamlı bakışlar, sebebi anlaşılamayan ve belki de varlığı bile gözden kaçan sonsuz şefkat, kıyamama hallerim APTALCA ............................................
kaçmak istiyorum, madem yok olamıyorum. gidecek hiçbir yerim yok. gidebileceğim bir çift kol yok. saklanabileceğim bir oda. saklanacak zamanım dahi yok.
gözlerimi kapatıp bir an önce uykuya dalmaktan başka bir şey yapmak istemediğim zamanlardaki gibi nefessiz kaldım.
iyi niyeti, sevgiyi, iyi hiçbir şeyi asla ispatlayamıyorsun ama kötü birşey yaptığında bunu herkes kolayca görebiliyor.
belki bunların bir sırası yok ve varsa da herşey o sırayla gerçekleşmeyebiliyor herkes için.
beklemek yangın, beklemek katkat arttırıyor acıyı, geçen her saniye ateşin üzerine atılmış benzin gibi.
çembere alınmışım, uzandıkça büyüyor çapı, sanki hiç çıkamayacakmışım gibi.

hayır mı şerlok? (mu bilmem ama, ateşteyim ben ateşte. mutlu musun çelik?)

2010-04-29T15:25:00.003+03:00

önce içimde kötü bir his beliriyor. durduk yere oluyor. hiç üstüne düşünmeden.
konuyu unutmak, üzerine gitmemek istiyorum ama aklıma takılıyor bir kere.
aklımdan çıkarmak, dolayısıyla kendi içimde çözüme kavuşmak istiyorum, ve bu nedenle naçizane araştırmalar yapıyorum ilgili ekipmanla.
her nasılsa sonunda, OHA NASIL HİSSETTİM BEN BUNUyu yaşamayı yine başarıyor ve yoruluyorum.
dedektifçilikte üstadım, ama zerre sevmiyorum.

flash (gordon (bleu (bi parantez de yiyecekle bitmesin)))

2010-04-21T10:38:00.004+03:00

herkese hellolar olsun.

süprüz bi gelişmeyle girmek istiyorum söze:
YENİ BİR İŞE BAŞLIYORUM EY DOSTLAR!
yeni iş, yeni ev, yeni.. hmm.. şey.. (ney?)
üçlemeyi tamamlamak istemiyorum. zira, hayatı totalde up-date etmek adına yenilenecek 3. şeyi, üçlemenin sonuncusu - belki de en önemlisini - yenilemek (böyle mal bi tarif olabilir mi? sanki mobilya değiştiriyoruz..) istemiyorum. yenisini istemek şöyle dursun... (bir pol ostır kitabıymışçasına cümlem, gerisini sana bırakıyorum.) onun yerine şeyi yenileyelim.. neyi? meselaaaa... GARDROBU!?

evet. üçlemenin son ayağı bu olsun :)

YENİ EV YENİ İŞ'TEN SONRA, O HALDE: YENİ GARDROP (mobilyasal anlamda değil, biraz daha derin düşün, derinlemesine evet, o metreküpleri dolduracak yeni tişörtler, elbiseler, etekler, çantalar FELAN)

hayattan kısa kısa (sol kulağımda eşşek kadar bir çiçekle mesela)

** işe hergün çeşitli şekillerde (en affedilebiliri 15dk olmak üzere, 20 dk, 30 dk, kimi zaman 45dk ve hatta bazı bazı yüzsüzlüğün son raddede olduğu günler 1 saati bulan şekiller bu bahsi geçen şekiller) geç kalmayı başaran ve hala işten atılmamış olan, tanıdığım tek insan benim. her sabah istemdışı (yersen) şekilde ay ışığında saklıdır 'daki toprak sergen stayl işe herkeslerden sonra assolist kafasında varıyorum. sanıyorum ki işe hep geç kalsam da (hayır arabam yok ve ve hayır yolda kendimi dünya üstündeki en lö kuğl ve karizmatik insan sanarak denyoluk yapan bi adamın arabasını parçaladığımdan olmuyo bu geç kalış.) işten atılmam sanıyorum, olmazsa olmaz bi elemanmışımcasına takılıyor, aman yahuuu kafasında rahat davranıyorum. yanlış yapıyorum. (toprağın kafasındaki o peruk hala beni benden alıyor, tüylerim ürperiyor. tamam tivi filmiydi ama daha düzgün bi peruk bulabilirdiniz? (star tivinin logosu da lacivertti bi zamanlar, hey gidi))

**vakti zamanında hızlandırılmış (bir yaz 25-30 kitap okuduğumu biliyorum) şekilde kitaba yumulmuşluğum oldu. o sıralar 5parasız bir öğrenci olduğumdan mütevellit (her daim bursluydum ve fakat o burs alsancak yollarında harcandı, bitakım giysileri gardrobumun sıcak atmosferine sokmak için çarçur edildi falan. övündüğüm şeyler değil ama kendimce mantıklı nedenlerim vardı (buna ben de inanmıyorum, merak etme)) okuduğum kitapları ya izmir-atatürk kütüphanesinden (ki arşivi eskiden fena değildi) ya da çevremdeki insanlardan ediniyor idim. arada hastası olduğum bişeye rastlarsam bir tişörtten feragat ettiğim olmuyor değildi ama kitaplara bi şekil, çok para kazandığım zamanlar gelince ulaşabileceğimi bildiğimden, çok da üstünde durmuyordum bu konunun.
diyeceğim şu ki; okuduğun kitap senin değilse, bi şekil, bitirdikten sonra geri vermen gereken bi yerden alıyorsan, inan ki o kitap çok süper şahane de olsa, aradan yıllar geçince okumuş olduğunu unutabiliyorsun.
söz konusu durumu bir ayda ikinci kez yaşıyorum.. ikinci vaka, cesur yeni dünya'nın ilk sayfalarında "lann?? sanki??" gibi kabaca tepkiler vermemle ortaya çıkmış, kitabın ilk dörtte birine yaklaştığım bir yerde okuduğum "toplu seks poplu seks" bölümüyle kesinlik kazanmış oldu. hak verirsin ki "toplu seks poplu seks" gibi manasız mantıksız ve bir o kadar da komik bir cümleyi asla unutamazsın.
kitap fena ilerlemiyor. bu sabahki bölümden sonra "üff hatırlıyorum işte" olsam da, sonunu bir türlü çıkaramamanın pozitif bunaklığıyla devam ediyorum kitaba, merakla.
(kitaba başladıktan sonra, bana da uzun yıllar boyunca geceleri düzenli olarak "şokella candır. şokella tüket. şokella yemezsen ölürsün" gibi telkinler verildiğinden şüphelenir oldum)

** saçlarım uzuyor.
ee ne olacağıdı? mı dedin.
arkadaşım! saçlarım uzuyor ve müdahale edemiyorum. kuaför olayının ne denli mühim olduğunu bilirsin. erkek ya da kadın ol, BİLİRSİN. istanbul'da hala bir yer bellememiş, gidip "ozan (tam bir modern kuaför ismi) naber? iyiyim canım, saol (ha ben kimseye canım demem ama kuaförle muhabbette bi "canım" kafası olması lazım, kural gibi bişey bu) her zamankinden olsun lütfen" diyememiş biriyim. saçlarım kontrolsüzce uzuyor, böyle giderse, yakında apartmanın karşısındaki markete sipariş verdikten sonra, saçıma sepet bağlayıp aşağıya uzatırken görürsen beni, şaşırma.

görüşelim.

X

2010-04-20T14:05:00.008+03:00

bu ne. güneş nerde?
mayıs-eylül arasını kapsayan dönem hariç, istanbul'dan istanbul'da yaşamaktan nefret ediyorum.
izmir'i özlüyorum sürekli, izmir'i özlemekten yoruluyorum.
her ne kadar buralara alıştığımı iddia etsem de, konusu geçtiğinde, YOK ARKADAŞIM, BEN İSTANBUL'A ALIŞMAK FALAN DA İSTEMİYORUM.
konudan >70 bağımsız olarak:
biliyorsun ki, herşeyin bir zamanı ve herşeyin değilse de bazı şeylerin bir yaşı var.
gün itibariyle 30lu dönemlerine yaklaştığım kişisel tarihimde, herşey olması gereken zamanda, olması gerektiği şekilde -ya da değil, şimdi, şu gün, bu kimin umrunda- yaşandı.
iyi kötü atlatılan bunca şeyin, kocaman bi gülümseme ya da melankolizmle anılan görüntülerin, izlerin ardından, bugün üzerinde durduğum yerde, güne ait hislerimle, hayallerimle, sevdiklerim-sevmediklerim, fikirlerim, vazgeçemediklerim-umursamadıklarımla, hatalarımla, başarılarımla, kimseyle senkron yakalamaya çalışmadan devam ediyorum yoluma. ezelden ebediyete aynı istikrar kontrolünde. bu konuda tutumumdan feragat edemeyeceğim gibi, bir rest içeriği de yok söylediklerimde.

mağazada gördüğümde dibimi düşüren bir elbiseyi olduğu gibi geçirmek istiyorum üzerime. müdahalesiz.
cevabını bilmediğim bir sorunun gölgesinde dinleniyorum bir süreliğine şimdi: (yoruculuğundan yana zerre şikayetim yok ama) herhangi bir konu üzerine düşünmek konuya dair gerçekleştirilen eylemlerden daha çok zaman çalıyorsa?

dünün yarınında, yarından sonrasına dair tespitler.

2010-04-19T10:15:00.002+03:00

hüzünsüz, namelankolik, abartı mutluluk dalgasını usta bir sörfçü gibi geride bırakmış, kısacası kokosuz stayl (başımı müthiş döndüren, beni etkisi altında bırakan bütün iyi/kötü şeyleri bir kenara koymuş bir salimlikte), KAFAM TERTEMİZ şu an.

birşeyler bazı başka şeyleri getiriyor, bazı başka başka bişeyleri götürüyor ve görüyorum ki hayat tesadüflerden ibaret aslında.
misal bir üst yoldan gitsem ve bu sebeple başıma gelenleri yazamasam, ya da o yoldan ilerlesem ve içimde tutmayı yeğlesem olayları, ve yazmadığım satırlara bayılacak biri bu nedenden bana selam veremeyeceği için hiç farkında olmadığım alanında hiç farkında olmayacağım birtakım bişeyler..... daha, çook çok fazlası daha.
kafa yorulacak işler bunlar değil. yoksa sabahtan akşama, günlerden haftaya.
fakat üzerine düşünmeye gerek yok.
önümüze koyulanı, edilgen bedenlerimize sunulanları kabul ediyoruz kimi zaman sorgusuz sualsiz. buna tesadüflerin muhteşemliği deniyor, bizse muziceymiş gibi kabul etmeyi yeğliyoruz. hepsi bu. konuya ilişkin pişmanlıklar ve iyi ki ler oluşabiliyor. oysa hayat kombinasyonlardan ibaret. olasılıklardan.

daha fazla heyecansa aranan, gidilecek yol belli, tehditsiz, göz dağı vermeksizin, öyle samimi..

5.sanata yumuldum, gözler bazında, yorgunum dostlarım, yorgunum artık (burdan ednana selamlar olsun(bi dilek hakkım varsa:"burası şu an izmir olsun"))

2010-04-15T15:53:00.019+03:00

bir*ilerinin kendisiyle giriştiğimi iddia ettiği rekabetik durumdan (arkadaşım biz ayrı kulvarlardayız.. ben kısa mesafe okuyucusuyum (ÇOK HIZLI OKUR, BİR O KADAR DA HIZLI ANLARIM) sense maratoncusun. mesela ikimiz de kelebek olsak, ben senden katkat (ya da kitkat (çünkü esmerim)) kültürlü olurdum M.canım) mütevellit okuduğumu sandığı bir kitap; stefan zweig - satranç.
sağlam kurgulu; olayların gelişimi, atmosferi (en çok da beyinbozumu bölümleri) iyi ifade edilmiş. okunması kolay, dili sade. sitefanın yaşadığı döneme tahammül edemeyerek gencecik tabir edilesi bi yaşta intihar etmesi acı. çok klişe tamam ama, yaşasaydı kim bilir daha neler çiziktirirdi.. yazık etmiş sitefan da sevdiceği de kendilerine. yeri gelmişken (yeri gelmişliği bahane, her ortamda her koşulda söyleyebilirim bu aşağıdakini, tetikleyici malzeme (özellikle türkiye'de) oldukça fazla zira) kişisel tarihimde, 28 senedir (temmuzdan sonra 29 diyicim? :s) zirveden inmeyen (klişeşmiş) en bi sevdiğim cümleyi iftiharla sunarım:

HAYAT HER NE OLURSA OLSUN YAŞAMAYA DEĞER (BE (dd foreva) SİTEFAN (bir erkek olsaydım ve bülen tersoyla evlenceksin yoksa seni yaşatmayız deseler bu dediğimi bi daha düşünürdüm, o ayrı))

son dönemde okuduğum en çerez kitap diyebilirim.
sAliden sonra bir durayım, bir hayata dair, ilişkilere, insanlara ve kendi içimde barındırdıklarıma dair hesaplaşmaları bırakayım, kısaca kolaya kaçayım, az düşüneyim, o zaman daha mı az varolayım (poyzın cok) diye elime aldığım bu kitap, kendisinden beklentimi hakkıyla vermiş durumda.
çölde su kadar aklı olan lennie, ve ona adeta "kıyamayan" george'un yeni bir çiftlik, yeni bir hayat diyerek yaşadıklarını çok çok yalın bi şekilde anlatmış con. hiç oynamadım ama okurken farmvil oynamış kadar oldum; ortam öylesine sade bi şekilde betimlenmiş.
yazar nobel ödüllü, kitap da amerika'da ortaöğretimde okutulması zorunlulardan imiş.
arada soluklanayım dediğin vakit bi steinbeck çek (uyağına kurban).

şu dağlarda sakura olsaydım*

2010-04-13T21:01:00.002+03:00

s. ali/ içimizdeki şeytan

2010-04-13T11:20:00.002+03:00

bütünüyle gözlemin/ ifade edişin doruğunda yazılmış bu kitap bahsettiği "hakikat"lerle yüzüme tokat gibi çarptı.
en çok da veznedar hafız'ın söylediklerine içim ezildi..

"- aferin evlat iyi etmissin! sonra zamanini da iyi intihap ettin. maalesef seni bos ceviremeyecegim. mademki iki esnaf karsi karsiyayiz, acikca konusalim.. dun gelsen metelik alamazdin, seni tekme ile kovardim. yarin gelsen beni bulamayacaktin. seytan sana fisildamis heralde... mubarek olsun... ben bu ise daha fazla dayanamayacagim... bir nihayet vermek lazim... bu sabah kararimi verdim. kasada epeyce para var, bir miktarini, daha dogrusu yuklenebidigim kadarini alip eve coluk cocugun nafakasi olarak birakacak, ondan sonra da basimi alip gidecektim. seytan nereye cagirirsa oraya. bu dunyada baska turlu olmak neye yarar? dunyayi bizim kayinbirader gibi adamlar istila etmis... benim gibi bir acizin debelenmesi fayda verir mi? bes cocukla bir kariyi surundurmeye ne hakkim var... sen simdi bu sozlerinle benim kararimi takviye ettin... sana tesekkur borcluyum evlat... bana dunyanin hakikaten suratina tukurulmeye bile degmez oldugunu ve bu dunyada suratina tukurulmeyecek bir tek, ama bir tek insan bile bulunmadigini saglam bir sekilde ispat ettin. boyle biri olsa bu sen olurdun ve simdi buraya gelinceye kadar icimde bir suphe vardi. su kainatta belki bir de iyi taraf vardir, fakat gormek bize nasip olmuyor diyor ve seni dusunuyordum. bir daha tesekkur ederim. beni bos hayallerle avunmaktan, yaptigima pisman olmaktan kurtardin. ben de kendimi, adam tanir birsey zannederdim. senin suratina bakinca melanet dolu ruhunu gorecegime yuregi carpan bir insan goruyordum. nah, bunak kafa... al su iki yuz elli lirayi, beni kimseye ihbar etme. yarina kadar sukut hakki olarak veriyorum. ondan sonra israfil'in borusunu al eflake ilan et... vecibtaala polis olup gelse beni bulamayacak. yalniz senden bir ricam var... namusuna guvenerek istemiyorum. kendin icin de faydasi yoktur, belki zarari olur da ondan soyluyorum: paralari alip eve verdigimi agzindan kacirma... nereden biliyorsun diye belki seni de isin icine karistirirlar... merhametten degil, ihtiyaten sus... simdi arabani cek... namussuz insan surati seyretmek istemiyorum. kendim kendime yeterim... durma... defol!..."

içim(iz)deki X (sen ona ne dersen de)

2010-04-08T22:56:00.005+03:00

kimsenin uzanamayacağı bir yere gitmek istiyorum günün bir vakti. dokunmayı bırak, yüzüme baksalar, ufacık bir şefkat gösterilse dahi ağlayacak haldeyim. okuduğum kitapta, dinlediğim şarkıda, yürüdüğüm yollarda başgösteren yalnızca gitmek isteği. ne zamanı nasılı cevapsız kalıyor. üşenmekten öte korktuğumdan, bilinmezliğini tercih edişim. dilimin ucuna kadar geliyor, dudağımdan çıkmak için zaman kolluyor, tutuyorum, sıkıyorum, bastırıyorum. ezilip vazgeçiyor.
güneşin doymak bilmediğim sıcaklığı yetmiyor bazen. anlıyorum ki artık geç. bu edilgenlik ve bu iradesizlikle, donup kalıyorum, istemeksizin düşünmeyi, hareket dahi etmiyor ve ayaklarımı daha bir sıkı basmayı çare buluyorum, alışkanlıkların beni bağlamış olduğu yere.

çok başka şeyler istiyorum. hepsine hazırım, hepsinin üstesinden gelebilirim. ama inandığım gibi inandıramıyorum.
nasıl geldiysem öyle gideceğim burdan, şimdi daha iyi anlıyorum.

sweetMİsweethome series

2010-04-06T00:42:00.000+03:00

hello there,

mağaza şeysi gibi olucak ama "taşındım"
gerçi bir ay oldu (bana 4 gün gibi geliyor bazen, orası başka) ama yeni yeni toparlanmaca akabinde,
SALONUM MİSAFİRLİĞİN İÇİN HAZIR DOSTUM.
HADİ DAVET BEKLEME.

sivitmisivithom I

2010-04-06T00:40:00.000+03:00

sivitmisivithom II

2010-04-06T00:38:00.000+03:00

sivitmisivithom III

2010-04-06T00:35:00.000+03:00

"çiğdem" aile farkı .)

2010-04-05T21:08:00.001+03:00

please tell me gently

2010-04-04T10:29:00.005+03:00

küçük dereceli açılarla; gizlemeden, ama dikkat çekmeden de.
önceden de, sonra da.
aslında hep böyleymiş de ben.. nasıl derler?

istediğim herşeye sahip oluyorum. çok mutluyum. öyle mutluyum ki, mutluluğun öyle bilmediğim derecelerindeyim ki, öyle yükselmiş ki çıta, öyle şahane ki hava(m), kestiremiyorum tam olarak olan ne, olması gereken? bedenim yerden yükselmiş, ayaklarım boşlukta. ellerimi uzatıyorum, elleri orada. bir filmin mutlu sonunu loop'a almış, sürekli o bölümü izliyor gibi, en sevdiğim melodi ardarda, ARDARDA çınlıyor gibi kulaklarımda. hastası olduğum temmuzu hastası olduğum yerde, hak ettiği şekilde yaşıyorum sanki. hayatımda bir tane bile keşke yok. canımın çekeceği-çektiği hiçbir şey kalmamış, o denli.

dönüp ona çarpıyorum ve günaydın diyor.
gün aydın, günüm öyle aydın ki gözlerim kamaşıyor.
(net göremiyorum..)

jr. catch 22*

2010-03-29T15:17:00.002+03:00

bir veriyorsun bir veriyor. sonra, hepsini paylaşınca, bir alıyorsun bu kez, bir de o alıyor.
hepsi bitince, herşey eşitlenince, alacak verecek durumları tükenince, ÇOK MERAK EDİYORUM, hakikaten, cidden, gerçekten, harbiden, sahiden, filvaki ÇOK MERAK EDİYORUM, sonra ne oluyor?

yapma-etmeeylemi

2010-03-29T14:22:00.003+03:00

bir adım attıktan sonra arkaya dönüp aç sezercik gözlerimle restoran vitrini izler gibi ağzımın suyunu akıtıyorsam, birşeyler yanlış. değilse ne?
hatırladığım oranda bir güçle titreyen bir yer var içimde.
çok özlüyorum.
kendimi, kendi gözlerimle görüp kıyaslarken yalnızca bir adım öncesiyle, neden bu kadar büyük değişimler? diye düşünüyorsam, üzülüyorum da beraberinde.

bir gün birşey keşfettim. tamam. bir soluk öncesine kıyasladım ve bambaşkaydı hayatım, bir adıma bir adım daha ekledim. durmadım hiç, tereddüt etmedim diyemem ama durmadım ve devam ettim. şimdi olduğum yere bakıyorum, önceden varolduğuma sonra.
ellerimde olmadan, beynimin kıvrımlarında, kalbimin odacıklarında olmadan yapıyorum bunu. önceden programlanmış gibi, sanki hayatta kalmak için tek çarem buymuş gibi ve hatta.
her ne kadar koşar gibiyse de, sıcacık bir izmir gününde güneşlenir gibi, en sevdiğim çikolatayı yer gibi, beni mutlu eden bütün o diğer şeyler gibi (aslında hepsinden biraz ve her nasılsa hepsinden çok daha fazla) içimde, ta en derinde, nerde olduğunun da çok önemi yok, önemli olan "orda bir yerde" söylenenlere kulak asmamayı başarabilmek, bir kez olsun kendimi hakikaten "paylaşabilmek", ve ardından gelecek her ne ise koşulsuz kabul etmek.

dünyanın en büyük (bir o kadar da güzel olan) şehri

2010-03-29T13:18:00.002+03:00

bilecik..

bu şehre bir ömür yetmez. doğal güzellikleri, tarihsel dokusu, cana yakın insanları, hareketli geceleri, sımsıcak gündüzleri..
o küçücük alana sığdırılmış DOLU DOLU bir hayat..

bilecik'e gitmeyi düşünüyorsanız, size tavsiyem minimum bir haftalık izin almanız, zira bir haftasonu kaçamağıyla geçiştirilecek bir şehir değil kendisi.

sevimli çay bahçeleri, çarşısı, doğal bitki örtüsü, bünyesinde barındırdığı tarihten izlerle ölmeden önce görmeniz gereken 57687421398954979642513534315547796865364634 yerden biri bilecik.

seni o kadar çok özleyeceğim ki..

günün kelime oyunu

2010-03-25T15:03:00.003+02:00

firmamızı a bbo tt firması (gugılda abot yazıp bana gelmeyin piliz) satın aldı.. firmanın yelken takımı varmış.. bir süre sonra işsiz kalması muhtemel (fayıııııırd!) bir piemin yelken takımına katılma hakkındaki muhabbetine geliniz:

"önce yelkenler fora, sonra muhtemelen (işten çıkarılınca) yelkenler suya.. dur dur isim de buldum a-boat!! HATTA BAKIP DESİNLER Kİ. AAA...BOT!"

ben bugün en çok buna güldüm :)

namanen

2010-03-25T13:10:00.033+02:00

ROLANhayat, profeşınıl sorumluluk etiketi altında enerji harcama ve (bayıla bayıla değilse de hevesle el attığım) ev düzenleme işlemlerinden ibaret bir zamandır.

mart ayı başlarında baş gösteren müdürsüzlük yüz hatlarımda (kişisel ve profesyonel bazda varolan özlemden mütevellit) zaman zaman küçük emrah etkisi yaratsa da, YIKILMADIM, AYAKTAYIM arkadaaşııığğm.

bu süreçte dudağımın çeşitli koordinasyonlarında küçük sevimli uçuklara(!) neden olan (bu dudak bu sene çok uçuk yaptı) taşınma, yeni düzen kurma& uyum sağlama, müdürsüzlüğe alışma, ve bazı başka bir takım "-ma, -me" lere rağmen, hayatım son zamanlarda, gümbür gümbür değildiyse de, gayet güzel süregeldi (tahta hemen önünde işte, lütfen).

ovırdoz düzeyde kişisel meselelere konsatre şekilde (sağdaki çok tatlı değil miiiie?? (O DAHA TATLI OLMAK ZORUNDA ÇÜNKÜ BEN ONU ALDIM (markafonimania))) tükettiğim mart ayı boyunca sürdürdüğüm izolasyonist hayat tarzı akabinde, bugünlerde, güneş ucundan gülümsemesini paylaşırken biz yazçocuklarıyla, işte yine bahar ve işte yine: "hoşgeldin maymuniştah. merhaba."

bu kadar yeter..
ÇOK ÇALIŞIYORUM, EV DÜZENİNDE TAMAMLANMAMIŞLIK FALAN YAŞIYORUM AMA ÇOK İYİ HİSSEDİYORUM DOSTUM!

mart ayı süresince, kendimizi görmemişçe kitaplara (resmen kapıya kitap yığıcam çok zengin olsam, öyle bir KEKOYUM AMA PARA BENDE mantalitesi hakim şu günlerde bünyeye) kaptırdığımız, filmden diziye koşup zaman zaman da 7.sanata yumulduğumuz bir dönem akabinde, ELBETTE Kİ TAVSİYE MANYAĞI YAPICAM SENİ!

nasıl ki?

şöyle Kİ? (ben gramer biliyorum kekoca gözüne sokarım bir de böyle gramer bildiğimi anlamındaki ki, büyük yazılır).

distrinct-9

şimdi senin çevrende de böyle "distrinkt nayn mı? yeaaa çok kötü film o be, boşveeer.. zaman kaybetme onu izlemekle" falan diyen kendini bilmezler olmuştur kesin. arkadaşım.. sen onun bunun lafına bakma bence.. haa, ben şimdi sana bu film çok güzel bak illa ki izle diyince ne olucak? hiçbişey (çelişkini yerim). peki neden? çünkü ben o bu değilim :)
az açıklama çok kritik diyorsan: film oldukça iyi. kurgu da, görsellik de, senaryo da on üzerinden min.8i hak ediyor.
DİNLE BENİ, İZLE ŞUNU (emir kipi lavır).

haruki murakami - sahilde kafka

henüz bitirmediğim bi kitabı burda öve öve bitirememek ne denli kendinibilir bir davranış yorum yok. ama şu var, bahçe duvarına tuğla niyetine eklenebilecek bu kitap hacmiyle göz korkutmayı bırak, tam tersine, 180 derece yönüne, yüksek doz sürükleyiciliğiyle sende manasız istekler uyandırıyor (benim gibi toplutaşımaokuyucularında, bomboş yollara denk gelinen vakitlerde "üff.. bu ne ya? nerde istanbul iş çıkışı keşmekeşliği ha? şimdi zırt diye geçeriz de biz köprüyü.. bak işte fsm açıkmış, çamlıca yoğunmuş.. öf keşke 251e binseydim" gibi manasız, mantıksız ve yersiz kelamlar tüketilmesine neden olabiliyor).
sonunu ÖLESİYE MERAK EDİYORUM. ama hala evde okumaya devam etmiyorum. ne iş? (türkiş (manidar de kendini kandır)) ve okuduğum kadarıyla 9,5tan 9,5 (yok öyle yuvarlamaca. ha, saat 9u10 geçe "kalk nurcan hadi saat 10 oldu" diyen anneme gelmez bu işler ama annemi karıştırma sakın bu işe (yersiz çıkış)) veriyorum.
çok pahalı bu kitap yaa ile gelme bana, baştan uyarayım.
idefixte kampanya var (alışverişini yapmış olduğumdan kelli,"tükendi" etiketini görür müyüm ki korkusu yaşamayan insan kafasında, gönül rahatlığıyla duyurabilirim artık bu haberi)

parks and recreation

leslie knope'un (ortadaki sarışın hanımkız ("2051den geliyorum", "merhaba, ben emekli ruhsatlandırma müdürü nurcan")) çalıştığı birimde oldukça yersiz kaçan "olayları ele alıştaki ciddiyeti", ron'un (bıyıkadam) süprizleri, april'ın (işte şu memnuniyetsizlik ifadesini "üzerinde iyi taşıyan") ne halt ediyorum ben burda (aslında tam olarak: ne halt ediyorum ben dünyada?) halleri, tom'un (bitter one) sonu gelmez denyolukları, mark&ann'in (geriye zaten 2 kişi kalıyor arkadaşım) normalliğiyle (kime göre neye göre klişesiyle gelme bana. lütfen. rica ediyorum) dengelenemiyor, yamuk yumuk, absürd, komik olaylar bol h li - bol a lı (ahahahhahahahahahahhahahahhahaha stayla) gülüşmelere neden oluyor. kendini izlettiriyor azizim. İZLETTİRİYOR! o zaman sana puanım 9 kanka!

bunların dışında: (daha çok uzatırdım da, daha nice görselve yorumsal şöleni senle paylaşırdım da.. MEŞGULÜM DOSTUM, iş yerindeyim ve üzerimde çok yük var (duygusömürüsü rulz) NATIRDAMIN KAMBURU KURSUNDA İLK KURU BİTİRDİM VE HATTA)

diyeceğim şu ki:

-paul auster - görünmeyen (7/10)
-milan kundera - varolmanın dayanılmaz hafifliği'ni (9/10)

okuyabilir,

-moon (9/10)
-perfume (9,5/10)
-tony manero (9/10)
-the fall'u (9,5/10)

izleyebilir,

-office (9/10)
-lie to me (8/10)
-bored to death'i (8/10)

takip edebilirsin.

dur daha çoook önerim olucak sana, öneri manyağı yapıcam kızım seni, oğlum sen anla.
hadi arkadaşım.. daha ne duruyosun orda..

şş , bu arada
YAZ GELİYOOO İŞTE NAAABEEEEEEEEEER?!

edit: saksesfulu yanlış yazmışım. pfizerın beni reddedişi boşa değilmiş. HA HA!

geldiği gibi

2010-03-22T21:07:00.004+02:00

diyor ki bunu da atlatırsan senden güçlüsü yok.
güçlü olmayı istediğimi nerden çıkardın?

uzun süren bir arayışın akabinde bambaşka bir yönelişe daldığım vakit o soru geliyor: NASILSIN?
yalnızca iletişimi baki kılmak (hakiki anlamında mı burda da?) adına zerre umursamadığımız sorular ve hatta duymadığımız cevapları türetmek, tüketmek ve hatta"harcamaktansa" bıraksak da giden gitse, bıraksak da biten bitse.
zorla elimde tuttuğum sürece gözü ufuğa kayanı, zorla, bunun bana ya da sana faydası ne?
şimdi geç bunu (bana kalırsa ebedi bir GEÇme fiili gereken zaten, zaten çok da geç öte yandan.)

dönüp geriye bakıyorum, belki ondan şimdiye bazen bu kadar geç kalıyorum. her ne i se.
yedek parçalara geçilmiş ve orjinaller eskimiş.
bir devri kapatıp diğerini açıyorum, mütemadiyen, sıkılmadan ve aynı zamanda sevinmeden.
bütün hayaller fiziksel somutsal madden, türlü şekillerde elime verilince, bu muymuş diyorum potçu kişiliğime bürünüp zaman kaybetmeden. meğer. meğer ki ne meğer. meğer hakiki bir kelimeymiş. herşey meğermiş. hayat bir meğer dalgasından ibaretmiş. MİŞ diyorlar, ben onların umduğunu bulamamışıyım*.

farkında olmadan varolan, kafamdan çıkıp gerçeğe dönüşürken (gözgöze, elele, nefes nefese) bütün renkler ve sesler birleşiyor. sandığımdan daha çok mutluyum, dudaklarımın yanı sıra gözlerim, kulaklarım, saçlarım.. hatta ellerim bile gülüyor.

çok uzaktı, yaklaştı, sardı, karıştı.
geldiği gibi, gittiği yöne.

2010-03-09T16:09:00.002+02:00

hayat sürekli tetikte bekleyerek bu gerginlik bu endişe bu istediğin yöne istediğin hızla ilerleyememe halinde geçmez. geçerse de ona hayat mı denir yine de.
klişelerin tuğlavari stil, üst üste yığılmasıyla aramızda günbegün biraz daha yükselen set beni çok yoruyor. bütün türevlerinden bağımsız, bunun bana özel olması gerekirdi diyorum, oysa insanlar hali hazırda, zaten 7 milyara ayrılıyor.
bütün bilinmişlikler, bütün alışkanlıklar ve bütün ortak paydalar ellerimden tutmuş, bırakma beni diye fısıldarken (ki O'nun da söylediği gibi, "bu ne aciz bi cümle"). gitme isteğimde şüpheye düşüyorum.
düşünüyorum.

tahoma, 11: long see, no time.

2010-02-22T14:23:00.000+02:00

Bulgurlu, soğanlı, marullu, dereotlu, kimyonlu, domatesli, kırmızı pul biberli bir “kiralık daire”nin içinden çıktım bir vakit önce. eskiden bir melektim, başımda hayatım dediğim hare..

Mütemadiyen mükemmeli teğet geçen ve her teğette en güzelin tadını yeniden hatırlatıp akabindeki “...çok güzel, AMA”lı süreçte uzun of çektiren, keşke üzerine keşke dedirten şeyler vuku buluyor şahsi tarihimde. Misal bir temmuz akşamında izmir’de oluyorum –ki içlerinde kuvvetle muhtemel, en sevdiğim budur- ve bir prensi kurbağaya dönüştürme kapasiteli zamansız ve manasız bir uçuk peydah oluyor dudağımda.. bir başka zaman, madden ağır depremlerin ardından başıma yıkılan enkaza sıkışıp kalmışken, söz konusu yıkıntının ancak zerresel meblağlara denk gelecek bir ışık huzmesi geçirebilme kapasitedeki deliğine tekabül eden koordinatta bir akutist eleman belirip, “orda kimse var mı” diyor gölgesiyle–benden tarafa-.. sonra... günlerden bir gün, uzun süredir “varolmasını” beklediğim ceketi buluyorum alelade alakasız bir mekanda misal, ve diyorum ki “oha kere oha, işte biri sonunda “o”nu tasarlamış, benim birilerine anlatmama gerek kalmamış..” veee.... ve bedeni olmuyor mesela.. Daha niceleri.. acıları, trajikomikleri, mucizevileri, başdöndürücüleri, vebenzer(ler)i.
Nihai duruma bakılınca, ziyadesiyle yaşanamıyor işte o bazı şeyler, şu böyleler ve ordaki öyle gibiler. Elde kalan teğet geçenin damakta bıraktığı taddan başka ne? Tartışılabilirliği tartışılmaz olan o nokta tam burda hayat buluyor, o ki ezelden gelmiş, ebediyete gidiyor.

Ve fakat yıkılmadım ayaktayım kekotto*sunu koyup önüme, ardıma ve bilimum yanıma (en çok da aklıma), benden mutsuzu, az çikolata yiyeni, kitap alamayanı, sataşamayanı, seçemeyeni, konuşamayanı, falanı filanı diyerek elindekiyle yetin isimli uçsuz bucaksız tarlaya salıverdim mi kendimi bir KOYUN gibi, üstesinden gelinmeyecek şey yok nasılsa diyor (zira dünya üzerinde her zaman benden daha kötü durumda birileri olacak, ya da ben dışardan bakan göz olarak belki iç dünyasında beni 24e, 90a katlayacak huzur huşu ve neşe içinde yaşayan insanları daha kötü kategorisine sokuyorumdur saçmalamacasına) fırçalıyorum üzerimdeki negatifliği polyanna fırçasıyla. Duruma dair yalancıktanlık-abartı içtenlik, eksi sonsuz-artı sonsuz çizgisiyse, ayaklarım şu an tam olarak sıfırın üzerinde.

HOME (iz ver yu fiğl OK)

2010-02-10T00:53:00.004+02:00

motion hareketse e-motion elektronik hareket mi, yani gözle görmediğimiz sanal hareket mi o duygu dediğimiz şeyler? (üf)

bugünlerde canım hiçbişey çekmiyor (çikilata hariç tabi ki).

kışlar hep boktan olmuştur hayatım boyunca; süregelen şeyler süregidememiştir, ne bileyim.. zamansız ve gereksiz durumlar peydah olmuştur, yanlış kararlar verilmiştir güneşsizliğin bünyede yarattığı şuursuzlukla, ilerleyen şeyler dur(durul)muş ya da yavaşla(tıl)mıştır aleyhimden yöne.
her neyse.
şimdi, bu sene, bu kadar kötü olmamakla birlikte durum dediğim şey, varolan belirsizlik sayesinde, dudağımda (4.)uçuk(vakası olarak geçiyor tarihime) yavrulayacak kadar saçma sapan bi stress sardı bünyemi son dönemde.
kimi zaman gazların en muhteşemini alıp ardıma BEN!! BENDEN BAHSEDİYORUZ YA, BEENN! diyorum, YAPMAYACAĞIM ŞEY Mİ VARMIŞ BENİM, PEHEYY... akabinde minik bir olumsuzlukla karşılaşıp, olur olmaz endişelere kaptırıp kendimi, uğraşmak istemiyorum daha fazla bu saçmalıklarla kafasına geçiyorum kontrolsüzce.

bi şekilde hayatım koordinatları dahilinde belirmiş, gelgitlerime erdemli yaşlı insan stiliyle yaklaşıp, tarafıma "OLUR BÖYLE ŞEYLER, SEN CANINI SIKMA"lı cümleler sarfeden insanlara TEŞEKKÜR EDİYORUM. ÇOK.
işte öyle.

sıfırın altında

2010-01-28T10:10:00.005+02:00

Tam da şu an, kendimi kocaman bi plajda, mesela dalyan, trilyorlanlarca, katrilyonlarca, ve daha sonra ne geliyorsa işte, o kadar kum tanesinin içinde düşürdüğüm birşeyi arıyormuş gibi, biraz kendini kaybetmiş, biraz da -bu kendini kaybetmişliğin bilincine varılan anlarda olduğu üzere- çaresiz hissediyorum; zorlukları altederek şekillendireceğim şeylerin peşinde koşuyorum son dönemde ve bütün enerjimi bu şeylerin (kumandayı mantığıma verdiğim anlarda, bazen) olur olmaz (gelen) kısımlarına harcayarak “asıl” olanı kaçırıyormuşum gibi (belki, sanki, vebenzeri..).

Yapmayı asla istemediğim ama yapmaktan korktuğum şeyler var. Kendime/yapabileceklerime dair korkularımı sorgulamıyor, üzerine gitmek istemiyorum, kendi kendine yok olmalarını bekliyorum gözlerim kapalı (bek tu 1989). kendime engel olamama olasılığı dikenli bir çit gibi, uzak tutuyor beni nerden peydah olduğu belli olmayan (kendini kandırmaya gel) korkunun merkezinden.

Köpeğin kendi kuyruğu peşinde koşması*na benzer bazen olan biten, o zaman.. rotamız.. bir çember?

sonra bir akşam, bütün gün çok çalışıp da sonsuz yorularak eve varıyormuşum, kendimi yatağa atarak şöyle söylüyormuşum sonra: beni de beraberinde götürdüğü yere kadar, blöfsüz geldin bunca yolu ve böyle de ilerle, bütün varlığını masada bırak koyduğun günkü gibi, sakın geri çekme, bırak orda kalsın yine ve iraden dahilindeki edilgenliğinin tadını çıkar hadi, bir tesadüf* bükücü değilsin artık ne de olsa, bundan sonra.

temmuz temmuz temmuz: diyırıst of ol.

2010-01-18T20:46:00.002+02:00

bu hayat benim değil sanki, biri "birkaç dakikalığına benim için şu hayatı yaşayabilir misiniz demiş" ve kaybolmuş gözden, sanki üzerinden yıllar geçmiş, hala bekliyorum belki döner ve alır bana emanet ettiğini, belki böylece yaşayabilirim belki ben de "benimkini".

hiç ummadığın anda ummadığın dağlara kar yağıyor. dağın sana uzaklığının önemi yok, bir anda soğutuyor "havanı" öyle ya da böyle. iliklerine kadar titretiyor seni: korkudan, heyecandan, endişeden ya da.. ne fark eder. titriyorsun, durduramıyorsun. bir uzak dağ üzerinde vuku bulan umulmadık hareketin bile üzerinde yarattığı etki afallatıyor seni. bir muz kabuğu oluyor beklemediğin insanlar, üzerine basayım derken kayıyorsun, düşecek gibi oluyorsun. BAK SEN!.

kışları "karar almayı" sevmiyorum, hayatımı referans alarak diyebilirim ki: kışları alınan kararlardan bana asla hayır gelmiyor.
kendini kandırmak olsun, zora gelememek olsun, sen onu nasıl tanımlarsan tanımla, şimdi tek ihtiyacım olan BİRAZ SICAK HAVA.. BİRAZ GÜNEŞ.

siz böyle yapmayın.

2010-01-15T16:28:00.003+02:00

bir tutkuyla ilerledik biz, biz ilerlemeye tutkunduk.

2010-01-08T23:23:00.010+02:00

"beyliyz?..kim sevmez"den yola çıkarak:
kompeyr yapıyoruz.

****

referans beyliyz ve ayaklar yorumluyor: "NE GÜZELSİN SEN BEYLİYZ".. (bkz. keyifli ayaklar görüntüsü)

****

pina colada: rum, pineapple juice, cream, coconut syrup (ayaklar konuşuyor: KEYFİM TAVAN HACI.. "MMMHH.. TROPİKLİĞİNE KURBAN!" (ironik söylem))

stop the bomb: tequila, apple juice, sprite, lime (ayaklar konuşuyor.. GİTMEYE HAZIR KONUMDAYIZ.. "LIME LIME* OLASIN GİBİ KÖTÜ ÖTESİ Bİ ESPRİ BİLE YAPTIRIRSIN ADAMA.. BU NE BE?! BİRİ SENİ DURDURSUN HAKİKATEN, ZİRA LEŞSİN, SANA EŞLİK EDEN TEKİLAYA YAZIK BE. YAZIK. "(o zaman neden dibine kadar içtin.. peheyy))

*****

cosmopolitan: vodka, cointreau, crenberry juice (ayaklar konuşuyor.. OHA KEYİFLİYİM. "VOTKA-SEVERİM DİYE KIYAK GEÇMİYORUM, HAKİKATEN BAK.. ÇOK GÜZELSİN KOZMOPOLİTAN, ÇOK KOZMOPLİTSİN. SEN Bİ TANESİN." (kostümüne, ortamına buğadar mı uyar insanın içtiği kokteyl behh))

ottomen stayl ag

2010-01-04T04:59:00.002+02:00

yeaaa bırak! kim demiş uggları avustralyalılar peydah* etmiş diye, basbaya osmanlı icadı bu GÜZELLİKLER!?!

yeniyılyeniyılyeniyılyeniyılbizlerekutluolsunyeniyılyeniyılyeniyılyeniyılbizlerekutluolsun

2010-01-04T04:38:00.003+02:00

* rötarlı yeni yıl şeysi
pre 2009 ne diledimse akabi 2010 süresince +546545132102023231 hepimiz için.
şahsımdan tarafa zerre acabasız hayatımın en b.k dönemi şeklinde başlayıp aynı zerre acabasızlıkla hayatımın en şahane döneminin "BAŞLANGICI"nı bana getiren 2009 yılı, şüphesiz hayat dediğim sürecin unutulmaz rakamlar bütünlüğü olarak kalacak benim için. miladlardan milad beğen dedi, O da en sevdiklerime eklenen en güzel*di.
2010un 2009 törd kuartırvari bir gidişatta ilerlemesi -en içten(bizzat magma yöresinden geliyor bu dilek)- dileğimle. kısaca RAYZ END ŞAYN OĞL!

Plus1

2009-12-21T22:02:00.006+02:00

sanki çok bildik, sanki çok eski.

biraz bile bulandırmadan beni ve dahilimdekileri, bütün bulutlardan uzak. gökyüzüm masmavi. yüzümü çeviriyorum ve hiçbirşey kalmıyor, işte, tertemizim şimdi.

durup bekledim. önümden geçenleri izledim. ıslık çaldım, mesaj yazdım, bunaldım-güneşe küfrettim. kısacıkmış, bir anlıkmış, 2 göz kırpmalık, birkaç dk.dan fazla sürmediğine herşeyine bahse gireceğin bir,buçuk porsiyonluk uykuymuş üzerine saatlerce düşündüğüm oysa.

herşeye artı attım, herşeyi topladım, son bir kez baktım ve hepsini onlara bıraktım. koşa koşa geldim, koşa koşa dolaştım, çok çok güldüm, zira çoooooooook çooooooooooooooooooooook çokkkkkkkkkkkkkkkkk mutluydum. durup dinlendiğim yerde yeniden kıpırdamaya üşendim. güneş geçti gökyüzünden, simsiyah bulutlar sonra, ılık rüzgarlar, yağmurlar, iğrenç kahkahalı martılar, bembeyaz uçaklar, yarasalar, sabah kargaları, kelebekler, sivrisinekler.. bi sabah uyanıp da yemyeşil buldum bütüüüüüüüüün bütün bütüüüüün ağaçları. ince bir ceketle çıktığım yürüyüşün akabinde, akşamlar kısa kısaydı ve 50 km çapındaki karanlığımda cılız bir ışık çaktı ve bütün bildiklerimi unuttum böylece.

rehber alıp xsmall şimşeğimi, tutunup olmayan ellerine, kısa kısa adımlar attım içimden gelen yöne. dümdüz, artısız eksisiz, olduğu gibi ilerlerken yolumda, hiç olmayacak bir vakit hiç olmayacak bir şekilde bir güneşe rastladım. gözlerimi kamaştırdı, kapattım. yalnızca sözleri hakimdi karşılaşmalarımızda, dinledim. sonra sordu, söyledim. gözlerimi yeniden açtığımda (inanarak zarar görmeyeceğime) yalnızca "büyülendim".

buz gibi bir istanbul aralığında zerre üşümüyorsam, muhtemelen budur nedeni.

ben bu an'ı daha önce yaşamıştım

2009-12-17T14:55:00.003+02:00

iç içe (üst üste, ard arda) deja vular bir sonraki adımı öngöremediğin ve fakat çizginin ardına geçer geçmez, işte buydu dediğin o eski "an"lar.
boğuyor, temmuz güneşinde bir anda aralık bulutları toplanıyor sanki üzerine.
kaçmak mümkün değil.
aptal bir çizgi filmdeki talihsiz bir hayvan gibi.
nereye gidersen git, ne söylersen söyle, ne dilersen dile.
sanki sakarlığın tutmuş, sanki üzerine kahve dökmüşsün yeni sayfanın, sanki kahve damlaları harflere dönüşmüş. elinde değilmiş, nedeni olmadığın gibi (ya da istemdışı bir şekilde, sakarlığın nedeniyle var etmişsin?) sonuçları da edilgenlik sınırların içinde.

diyorum ki dışarı çıksam, derin bir nefes alsam, yürüsem; düşünmeden-konuşmadan.
kimsenin göremediği bir varoluşun fiziksel hali.
"bunu ancak izmir temmuzu kurutur"?
acaba?
o halde
bkz. ikinci el anların mirası: "çözüm valizde değil, kendini de beraberinde götürdüğün sürece".

remind me reminding reminder

2009-12-15T13:31:00.009+02:00

sharply reminder:

hayat sanıldığı kadar uzun olmayabilir..

şu an'a kadar tatminkar şekilde süregelen, geldiği gibi süregiden hayatımda yeterince üçgen tecrübe ettim.

her alanda, her konuda. bundandır ki, şu dakika akabinde top noktaya ulaşamama pahasına (ki bu yalnızca "kendini kötüye alıştır, daha iyisi olursa çıldır" mottosu ile söylenendir) da olsa, pembe bir yamuğu HER TÜRLÜ sarı üçgene tercih ederim.

partly reminder:

verilen sözleri unutmadım, unutuldu sanılmasın PİLİZ. biraz ara vermiştim, şimdi (dün saat 10,5ta tam olarak) kendime geldim.

kindly reminder:

bugün (süper)cemin doğumgünüymüş, geçende söyledi, sormadan söyledi, çok heyecanlıydı-10 parmak stayl yazışından anladım. hepi börtdey diyoruz o zaman tiri, tu van diyince, zira cem arkadaşımız böyle dejenereliklere bayılır, fotoğraf çekilirken ağzına bakın inanmıyorsanız çiğz diyor mu demiyor mu (peynir dururken çiğz neyine arkadaşım senin?).

party reminder:

YILBAŞI GELİYOR (yakın gelecekteki son uzun tatil, tadını çıkar!)

sabah sabah, bırak allasen..

2009-12-10T14:40:00.001+02:00

WEREWOLF vs VAMPIRE (caution: “not an objective comparison”)

2009-12-10T10:01:00.009+02:00

(şunun suratındaki meymenetsizliğe bak (tarafsız mı olacağıdım, hadi ordan))

Sevimsiz kireç renkli suratları, fosforlu rüküş gözleri, güneşe ve sarımsağa olan düşmanlıkları (kaldı ki ikisi de sağlık için faydalı şeyler) ile zerre haz etmediğim vampirler sürekli başkalarının kanı peşinde koşmaktan (hepsi mi AB grubu yani?), güzelim güneşli gündüzleri pis (objektif olmamı bekleme) tabutlarında takılıp her gece her gece demeden ava çıkmaktan başka bi halt etmeyen aç yarasalar gözümde sadece.

(lütfen şunun yüzündeki 'dolunaylarda "vahşi"lik levılım 1534587960'a çıkıyor, elimde değil ve bu durumdan mütevellit ne kadar da bedbahtım, lütfen bana bir bakın' ifadesine ne diyorsun? kıyamam.

Peki ya kurtadamlar?
Yalnızca dolunaylarda, ay’ın etkisi ile, istemleri dışında vahşi bir hayvana dönüşen kurtadamlar öyle mi ha? HAYIR. Kurtadam, belli dönemlerde belli bazı şeylerin etkisi ile hayvana dönüşen bir insan olduğundan mütevellit daha umut verici bir yaratık. Kurtadamlık süresinde kendinde dahi değil, içinde bulunduğu kimliğin getirisi olan hayvani güdülerin esiri durumda.

********************
(doğru/yanlış) klişelerin tümü bir yana;

İkisinden biri olmak zorunda kalsam (mesela aksi takdirde öleceğimi söyleseler), kurtadam olmayı seçerim nanosaniye düşünmeden.
Dolunaya olan hassasiyetim+ölümüm gümüşten olsun isteğim+gözümkararınca takındığım hal tavır göz önüne alınınca, belki de çoktan katıldım aranıza?

enclosed

2009-12-09T00:05:00.003+02:00

selam,

açık açık konuşalım.
şimdi (ah.. en sevdiğimden), (+ ne konuşması "sen vereceksin.. vereceksin ayarı, ben "bişey bişey".." diyorsan, ÇIK. çık! bak hala okuyo, git hemen. istemiyorum burda seni)
bazı şeylerin önüne geçilmiyor, geçilmesi mi lehimize orası da ayrı ve fakat gün geliyor olmaz dediklerimiz oluyor/ cepte gördüklerimiz (cebi delik*) kayboluyor. bundan mütevellit şaşırmak eylemini ne kadar az gerçekleştirirsen o kadar yararına, fyn*

çok uzun zaman önce "hayatta.." klasörüne yarı kendinden emin yarı küstah gülümseyişim eşliğinde kaldırdığım ("kaldırdığım"..) birşey yeniden günyüzüne çıktı yakın bir tarihte; tozlanmıştı, sararmıştı, okunmaz hale gelmişti neredeyse (mübalağatör mode: on*), gel gör ki (ne sen gör ne ben göstereyim aslına bakarsan, kopyasında herşey yolunda ama.) eski etkisinden, son sürat edilgenliğe sürükleyişinden zerre birşey kaybetmemiş, daha da güçlenmişti ve sanki.
çaresiz denemez ama merakla boyun eğdim, çok yorgun ve fakat delice aktiftim.
zaman geçti, zaman ilaç oldu, zaman gösterdi.

biliyorum ki bu birinci sınıf bir deneyim.
sınıf diyorsam, etki seviyesine istinaden.

ama*

*her zaman söylenildiği gibi, bir ama varsa hiçbirşey tam değildir, ve amalar, ne yazık ki HEMEN HEMEN her yerdedir.

böyleyken böyle

birDENbire: böyle gelmiş, böyle gider..

geri sayım, ama neye?

çok çok az az.

dokuzkat

gelirgeçer

pattes aşağı pattes yukarı

bombok dönemler.

astonisher!!

older

,22,

b-day

the way I feel

uxbridge öğretisi - I

your love alone is not enough*

the fire, nam-ı diğer "!"

bulutsuz günler!

recently

13.cuma

can't see the whole picture

kıpırtısız

hakkını verir bir LONG TIME NO SEE*.

such great heights?

just being wtf.

2011 (1+1 = 2)

wall-a

geçitsiz dikenli tel olmak veya olmamak.

çok bıkınçsın tathlımmss

sana gözüm gibi bakarsam, hızlı yaşar genç ölürsün arkadaşım.

biliyordum!!

çoço* aşağı, çoço* yukarı

hopefully see you on next may!

bize söyledim ben anla.

versusus

pigi pigi

üzerine 67 sn düşündüm ve hiçbir alaka bulamadım.

birazcık saptırılmış gerçeğimsi

=(printer + writter) / 2

7 yaşıma geri dönsem.. sınıf arkadaşımın pembe kapaklı anket defterindeki kiminle tanışmak isterdin?sorusuna cevabımı 29.yaşımda buldum: S. Ali

ney kim nasıl? ikiNbirK

result(s) of "run nurci run"

kamon beybi!

"diyete girdim, geliyorum"

-39

markette gitar satılıyordu da biz mi gitarist olmadık?

e) hepsi

çermek: haldır huldur yemek..

everything but (what)

herşeyin hiçbişeye dönüştüğü an.

dönüp bakma*lık bir kayıt, hepsi bu.

hayır mı şerlok? (mu bilmem ama, ateşteyim ben ateşte. mutlu musun çelik?)

flash (gordon (bleu (bi parantez de yiyecekle bitmesin)))

X

dünün yarınında, yarından sonrasına dair tespitler.

5.sanata yumuldum, gözler bazında, yorgunum dostlarım, yorgunum artık (burdan ednana selamlar olsun(bi dilek hakkım varsa:"burası şu an izmir olsun"))

şu dağlarda sakura olsaydım*

s. ali/ içimizdeki şeytan

içim(iz)deki X (sen ona ne dersen de)

sweetMİsweethome series

sivitmisivithom I

sivitmisivithom II

sivitmisivithom III

"çiğdem" aile farkı .)

please tell me gently

jr. catch 22*

yapma-etmeeylemi

dünyanın en büyük (bir o kadar da güzel olan) şehri

günün kelime oyunu

namanen

geldiği gibi

tahoma, 11: long see, no time.

HOME (iz ver yu fiğl OK)

sıfırın altında

temmuz temmuz temmuz: diyırıst of ol.

siz böyle yapmayın.

bir tutkuyla ilerledik biz*, biz* ilerlemeye tutkunduk.

ottomen stayl ag

yeniyılyeniyılyeniyılyeniyılbizlerekutluolsunyeniyılyeniyılyeniyılyeniyılbizlerekutluolsun

Plus1

ben bu an'ı daha önce yaşamıştım

bir tutkuyla ilerledik biz, biz ilerlemeye tutkunduk.